Ναυάγιο..

Έρωτας..

2012-01-31T00:47:00.001-08:00

ΕΡΩΤΑΣ

Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –

η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.

Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,

φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,

συσκότιση παραπόνου,

παρηγοριά σπασμών.

Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,

όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Ντίνος Χριστιανόπουλος.

...χωρίς λόγια.

2012-01-20T08:52:00.005-08:00

...¨σ'ευχαριστώ
θεέ μου
που μπορώ και
..βλέπω..

Από Ed Williamson.

Γιά πρώτη φορά..

2011-12-22T09:23:00.001-08:00

Μου είπες “όχι άλλο” κι έφυγες.
Ζούσα βαφτισμένος στην απουσία σου. Κι η απουσία σου ήταν η πιο αστραφτερή παρουσία της ζωής μου. Όλα τα κατέλυε κι όλα τα αναγεννούσε απ’ την αρχή, σε χρωματισμούς και φωτοσκιάσεις νέες. Φωτοσκιάσεις νοσταλγίας. Αν κάθε κόσμος χρειάζεται τον ήλιο του για να τριγυρίζει γύρω του και να ρουφά ζωή, αυτό το δικό σου “όχι” έγινε τώρα ο ήλιος του κόσμου μου και γύρω απ’ αυτό γύριζε η ύπαρξή μου συνεχώς.
Σε νοσταλγούσα.
Η νοσταλγία δίνει στην ζωή ουσία και ανάταση. Αθωώνει τις ψυχές κι ευαισθητοποιεί το δέρμα. Σε μαλακώνει, σε κάνει καλό κι ονειροπόλο. Τα πράγματα γύρω σου από απρόσωπα αντικείμενα μεταμορφώνονται σε σύμβολα, οιωνούς και υπαινιγμούς.
Κυκλοφορούσα ανάμεσα σε σύμβολα και υπαινιγμούς, όλα γύρω από σένα κι αυτό μετάγγιζε στη καθημερινότητά μου ποίηση και συγκίνηση. Το ανούσιο σκηνικό της καθημερινότητάς μου μεταποιήθηκε σε ένα μυστηριακό ιερογλυφικό που ξεκίνησα με ζήλο παθιασμένο να αποκρυπτογραφήσω.
Όλα του βίου μου πήραν μια θέση και συγκλείνανε στο μέγα ερωτηματικό της καρδιάς μου: Πότε θα ξανάρθεις;
Νοσταλγώντας σε, γινόμουν άμορφος κι αδικημένος. Η αίγλη του αδικημένου έριχνε στο πρόσωπό μου χλωμό φωτοστέφανο και με ξεχώριζε απ’ όλους τους άλλους γύρω μου που κανείς καημός δεν εξάγνιζε το δικό τους βλέμμα.
Βαφτισμένη στην απουσία σου, πήρε επιτέλους σκοπό η ζωή μου.
Αν είναι αλήθεια ότι αγαπάμε ότι μας λείπει, εγώ από την ώρα που έφυγες σε λάτρεψα. Κι αν οι άνθρωποι γνώριζαν την σημασία που μπορεί να έχει η απουσία τους θα τη χρησιμοποιούσαν καλύτερα στις μεταξύ τους σχέσεις. Αντίθετα, τρομάζουν μήπως απόντες περιπέσουν σε κενό ανυπαρξίας κι αυτό τους κάνει ενοχλητικά φασαριόζους και φλύαρους. Και το κενό της φλυαρίας είναι το χειρότερο.
Η απουσία σου μου γέμιζε την ζωή μου την άδεια. Δεν υπήρχε κενό μέσα μου ή έξω μου που να μην κύλησε η απουσία σου σαν πλημμύρα μπόρας και να το πλημμύρισε. Μήπως κι ο Θεός με την απουσία του δεν εμφανίζεται; Απών σε προκαλεί να τον αναζητάς, να τον οραματίζεσαι και την έκσταση η ερημιά στην φωτιάζει.
Πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι ζωντανός απ΄την απουσία σου, συνειδητοποιημένος απ’ την σιωπή σου. Ονειροπαρμένος, πληγωμένος, προσανατολισμένος στην αναμονή σου. Ήρωας τραγωδίας μικρής.
Για πρώτη φορά ήξερα με σιγουριά τι θέλω: Να επιστρέψεις!

Μάρω Βαμβουνάκη.

..δεν ακούς που ρονρονίζω.

2011-12-18T03:56:00.002-08:00

"Σε θέλω" από την "πορνογραφία" του Μάνου χατζιδάκι(1982)

Σε μια ατέλειωτη παρτίδα σε κερδίζω και σε χάνω
και ποντάρω τη ζωή μου στην αγάπη σου απάνω
Ερωτόκριτος θα γίνω και το δράκο θα ξεκάνω
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

Δεν ακούς που ρονρονίζω σαν ερωτευμένος γάτος
σαν της Βίβλου το καμίνι και σαν φλεγομένη βάτος
με τραγούδια σκάβω τούνελ τρεις χιλιάδες μέτρα βάθος
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

Ξανά είχα αγαπήσει κι αρρώστησα καιρό
μα τούτο είναι φρενίτιδα και πάθος φοβερό.

Με βελόνες πυρωμένες τατουάζ θε να χτυπήσω
μια καρδιά και μ' αλυσίδες κι άγκυρες θα τη στολίσω
και τα μπράτσα με ξυράφι πόντο-πόντο θα μετρήσω
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω.

Πάρε κρητικό μαχαίρι κι έλα κόψε το λαιμό μου
και το αίμα σε μαντήλι μάζεψέ το το δικό μου
και στον κόσμο, αν σε ρωτήσει, πες πως το 'κανες μωρό μου
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω.

Αγάπη..

2011-11-20T01:58:00.001-08:00

Μάνος Χατζιδάκις - Το Νησί

Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους...

'Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα
τα συναισθήματα.
Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, ζούσαν και η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη......
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την
τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη άρχισε να ζητάει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει:
-'Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;'
-'Όχι, δεν μπορώ' απάντησε ο Πλούτος. 'Έχω ασήμι και χρυσάφι στο
σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα'.
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
-'Σε παρακαλώ, βοήθησέ με' είπε η Αγάπη.
-'Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου' της απάντησε η Αλαζονεία.

H Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από
αυτή βοήθεια.
-'Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου'.
-'Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου' είπε η
Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
-'Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!'
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε,
ρώτησε τη Γνώση:
-'Γνώση, ποιος με βοήθησε';
-'Ο Χρόνος' της απάντησε η Γνώση.
-'Ο Χρόνος;' ρώτησε η Αγάπη. 'Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;'
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
'Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η
Αγάπη'.

Μάνος Χατζιδάκις - 'Το Νησί'

ε ναι λοιπόν,τα ήπια σήμερα..

2011-09-28T15:29:00.004-07:00

πήρα στο ταξί κάποτε μιά πελάτισα..δασκάλα φλάουτου..τη ρώταγα να μάθω.
την άλλη μέρα κ γιά δυό εβδομάδες έψαχνα γιά φλάουτο..βρήκα ένα καλό.650 ευρώ.τα άξιζες όλα.δεν πρόλαβα να το αγοράσω..θα σε φέρνανε άραγε οι νότες πιό κοντά?
γράφω ασυναρτησίες 'εχω κάνει κ παρέα με πολύ ποτό σήμερα.όταν σε γνώρισα δεν έπινα με μεθούσες εσύ..
κι αυτή η τσάντα που είπες ότι με περιμένει,γιατί δε μου τηλεφωνείς..όλα μου τα όνειρα σε μια τσάντα τι ειρωνεία.
το κορμί σου ένα δέντρο δίχως ίσκιω,ένα αίνιγμα που μου φωνάζει λύστω.ωραίος στίχος..
θα ξεχάσω να θυμάμαι κι είναι κρίμα κι άδικο,γαμότο.
σου είχα πει δε μαρέσουν τα σημάδια..γιατί με άκουσες κ τώρα δεν έχω κάτι να θυμάμαι..κι αυτό το κινητό σου δε θυμάμαι τίποτα άλλο απο τηλέφωνα τι κι αν το έσβησα υπάρχει στη μνήμη μου γαμότο..
κι αυτος ο χρόνος που τα γιατρεύει όλα που στα τσακίδια είναι?????

Κορώνα-Γράμματα..

2011-09-17T10:44:00.004-07:00

Ώρες ατέλειωτες..ακίνητες.
Νύχτες υγρές,βουτηγμένες στο ποτό και στην αλμύρα των ματιών.
Φλέβες τεντωμένα σχοινία,που αντέχουν.
Απορίες μετέωρες στο βήμα κάποιον..
Χρώμα πράσινο,χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια.
Ψηλαφίζω τα σημεία να καταλάβω τι λένε,μαθαίνω τη γλώσσα των τυφλων.
Όψεις δύο,νόμισμα που κύλισε.Διαλέγω τη κορώνα κι ας ξέρω ότι θα χάσω,ποτέ δεν μάρεσε η λογική των αριθμών.
Σκάψε με τώρα που αντέχω..ακόμα.
Στάση πτωτική,κατακόρυφη..
Μετάνιωσες??..ποτέ!

Διαδικασία ολοκλήρωσης,ετοιμότητας,για να σκαφτώ και πάλι..

Η φωτιά στο αίμα..

2011-08-13T07:01:00.002-07:00

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρη η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Πάλι θα στη δώσω..

2011-08-06T06:37:00.002-07:00

...Κι αν σου λέω πως όλα έχουν τελειώσει,πάλι θα στη δώσω τη καρδιά..
δεν είναι ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς..είναι που δεν θέλω να κάνω αλλιώς.

Τελευταία ευκαιρία?

2011-04-05T09:27:00.002-07:00

Πόσες πιά ευκαιρίες?πόσα ελαφρυντικά να δώσω πιά?
Ανάσταση κι εγώ ελπίζω σε μιά τελευταία ευκαιρία γιά σένα γιά μένα...γιά μας..
Ανάσταση και περιμένω να τη δω..χάθηκα στο συναίσθημα πάλι..με ψάχνω..πάλι..

Λέξεις,αυτά τα ξένα σώματα..

2011-03-24T09:32:00.002-07:00

"Σ'αγαπώ κι αγαπώντας σε,σε περιέχω.
Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.
Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.
Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να την δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη,το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη..
Το τίποτα και το όλα αρχίζω να τα κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος
που δίχως την μιαν όψη είναι κίβδηλο.

Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση,η αγάπη είναι άνευ όρων,
δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν,η αγάπη είναι έξοδος
γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Οι λέξεις είναι φυλακή,κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο
που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται.
Οι λέξεις ταρυχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.
Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας?"

Μάρω Βαμβουνάκη"σ'αγαπώ κ αγαπώντας σε,σε περιέχω"

Μια κτητική αντωνυμία..

2011-03-08T12:35:00.003-08:00

Προσπαθούσα να καταλάβω τι έγινε μετά από το Σαββατο που είπες τελειώσαμε..Τι έγινε και από την Κυριακή, είμασταν πιο μαζί από ποτέ.
Μου είπες ότι τώρα πια χαλαρωσες.
Πάντα μου άρεσε να σε βλέπω χαλαρή.
Για άλλη μια φορά λοιπόν..σε ακολούθησα.
Έσβησα τη λέξη σχέση από ανάμεσά μας.
Μαζί σου λοιπόν..χωρίς σχέση.
Μωρό μου (γιατί επιμένω να σε λέω έτσι), ξέχασες να μου πεις κάτι εκτός από οτι χαλάρωσες. Ότι δεν σου αρέσουν οι κτητικές αντωνυμίες.
Δεν ήμουν πια η Κατερίνα ΣΟΥ. Ήμουν απλά μια Κατερίνα..

Είναι που είμαι εγώ..

2011-03-02T00:29:00.004-08:00

Είναι οι ώρες που κοιμάσαι δίπλα μου,οι ώρες που ξυπνάς δίπλα μου॥
Είναι η γκρίνια σου όταν σε πονάνε τα σιδεράκια το βράδυ, η γκρίνια σου όταν δεν σαρέσει ο τρόπος μου॥
Είναι το παράπονό σου όταν τα θέλεις όλα, το παράπονό σου όταν βρέχει κ δεν σαρέσει॥
Είναι το πάθος που μαγειρεύεις, το πάθος που κάνεις έρωτα॥
Είναι η παιδικότητα σου όταν κυνηγάς τον Ντένις, η παιδικότητά σου όταν φλερτάρεις॥
Είναι ο τρόπος που έρχεσαι, ο τρόπος που κάθε φορά φεύγεις॥
Είναι το τσουλούφι από τα μαλλιά σου στο μετωπό σου,τα σημάδια στο προσωπό σου που δεν σαρέσουν και λατρεύω॥
Είναι που είσαι εσύ, εσύ που έδωσες νόημα στα ανόητα μου॥
Είναι που είμαι εγώ, εγώ που σαγαπώ τόσο ανόητα..

Καθημερινό δρομολόγιο..

2011-01-29T00:35:00.002-08:00

Έρχεσαι και φεύγεις κάθε μέρα. Σαν τα καθημερίνα δρομολόγα των λεωφωρείων.
Έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρα κάποιο λεωφορείο. Σίγουρα πάνε πολλά χρόνια. Και νά μαι τώρα πιστός επιβάτης να περιμένω την κάθε σου άφιξη.
Σαν να πρέπει τώρα με κάποιο τρόπο να αναπληρώσω όλα αυτά τα χρόνια της αποχής μου.
Τα πόδια μου έχουν κολήσει στη στάση,αρνούνται να ακούσουν τη φωνή μου που τα εκληπαρεί να φύγουν.
Μπαίνω κάθε μέρα σαν κλέφτης,παράνομα,χωρίς εισιτήριο και σε ακολουθώ πιστά σε όποια διαδρομή διαλέξεις εσύ....με την ελπίιδα να με κάνεις και πάλι συνοδηγό σου.
Μόνο να, είναι αυτη η σκέψη που έρχεται και κάνει τα πόδια μου να τρέμουν..φοβάμαι την μέρα που θα ορμήξω σαν καταδιωκόμενος απατεώνας στο πρώτο διερχόμενο ΙΧ και θα φύγω μαζί του, αφήνωντάς πίσω μου τη στάση της δική σου γραμμής.

Απαγορευτικό απόπλου..

2011-01-16T23:51:00.002-08:00

Δεν ήθελε και πολύ να βγει σήμερα το βράδυ. "Έλα, έχει παρτυ το booze."
Πήγε, όλοι οι φίλοι και γνωστοί ήταν εκεί. Ωραία βραδυά. Έβαλε το φιλτράκι στο στόμα της, έστριψε το τσιγάρο και τότε πέρασε εκείνη, με θάρρος, με ύφος κατακτητή, πήρε το φιλτράκι απο τα χείλη της και τα άφησε εκεί, μόνα τους, κενά, σαν καρφί στον τοίχο χωρίς το κάδρο του.
Έμεινε για λίγο να την κοιτάζει που χάθηκε στον κόσμο και στη μουσική, και με το ίδιο θάρρος πήγε προς το μέρος της. Ζήτησε πίσω το υπόλοιπο από το παζλ του τσιγάρου της. Απλώχερα το πήρε, όπως απλώχερα πήρε και τη συνέχεια της βραδυά, και πολλά άλλα για τους επόμενους μήνες.
Κάθε μέρα μαζί με κάθε τσιγάρο, έφτιαχνέ και το δικό τους παζλ. Μέρα με τη μέρα μεγάλωνε και γινότανε πιό όμορφο. Ένας καινούριος κόσμος κάθε φορά απλωνότανε στα μάτια της.
Έκλεινε τις πόρτες και τα παράθυρόφυλα κάθε μέρα, από φόβο μήπως φυσίξη αέρας και διαλύσει το παιχνίδι τους, το δικό τους τώρα πιά παζλ.
Κυλούσαν οι μέρες και οι νύχτες, σταμάτησε να κλειδαμπαρώνει τα πορτοπαράθυρα..σαν να έπαψε να υπάρχει ο αέρας ως φυσικό φαινόμενο.
Φύσιξε βοριάς, αμείλικτος, με τόσα μποφόρ που βγήκε απαγορευτικό στο λιμάνι της.
Τα κομάτια του πάζλ, σκόρπισαν τριγύρω, οι εικόνες που με τόσο φροντίδα είχε φτιάξει χάθηκαν στην δίνη του ανέμου.
Έμεινε εκεί, όπως την πρώτη μέρα, να κοιτάζει το χάσιμο. Σαν καρφί στο τοίχο χωρίς το κάδρο του..Μόνο που τώρα δεν μπορούσε να παει κοντά της...είχε απαγορευτικό απόπλου.

Ποιό είσαι ΡΕ φίλε??

2010-09-12T06:50:00.003-07:00

Κυριακή στο σπίτι. Μετά από πολλές συνεχόμενες μέρες χωρίς ρεπό, επιτέλους σπίτι.
Το κορίτσι μου να φτιάχνει σπανακόπιτα (ναι κάνει και τέτοια κατορθώματα), εφημερίδες κυριακάτικες στον καναπέ, ο γατούλης να βολτάρει κι όλα όπως πρέπει να είναι για να γίνει μια κυριακή γιορτινή.
Δύσκολες μέρες, μέρες αποφάσεων με το αγχος και την απορία ποιά είναι η σωστή απόφαση. Ποιός όμως μπορεί να πει με σιγουριά τι είναι το σωστό? Και ποιός είναι αυτός που θα κρίνει το δικό μου σωστό?
Οι μέρες που πέρασαν και περνάνε, μέρες κριτικής απο φίλους, συναίτερους και αγαπημένους..Κάποια στιγμή το άφησα να συμβει..τους άφησα να κριτικάρουν και να μιλάνε για το δικό μου σωστό..Ευτιχώς συνήλθα γρήγορα..Και ποιός είσαι εσύ ΡΕ αγαπημέμε φίλε, η ότι άλλο είσαι που θα με κρίνεις? κοίτα τον καθρεφτη σου για μιά στιγμή, γύρνα στις παλιές σου σελίδες για ένα λεπτό και μέτα κάτσε στη γωνιά σου και λούφαξε.
Είμαι εδώ για οποιαδήποτε κουβενούλα και ανάληση αλλά λείπω σε οποιαδήποτε κριτική.Όταν τη χρειστώ να είστε σίγουρη ότι ξέρω που θα την βρω. Έχω και μαμά κ μπαμπά..ακόμα.
Τέλος καλοκαιριού και πάλι εδώ..πιο συχνά τώρα πιά..καλός σας βρήκα και πάλι.

Μου λείπεις..

2010-08-15T09:53:00.002-07:00

Αφόρητη ζέστη.. Η Αθήνα έγινε σαν τη φου φου του καστανά..
Αφόρητη η έλειψή σου.. Η μοναξιά μου έχει χτυπήση κόκκινο.Δεν ξέρω τι με ενοχλεί πιότερο,το μυαλό μου λιώνει,αρνείται κάθε σκέψη.
Το μισώ το καλοκαίρι,από παιδί το μισούσα..τώρα έχω άλλον ένα λόγο να το μισώ..λείπεις κ εγώ εδώ..κάστανο στη φου φου του καστανα δίχως να είναι χειμώνας γαμότο..

Περί ονόματος και ναυαγίων..

2010-06-23T01:37:00.004-07:00

Καλησπέρα σε όλους,φαν μη φαν φανφάρες ή ότι άλλο είναι ή δηλώνει ο καθένας ότι είναι.

Θα ήθελα να ενημερώσω ότι το blog μου δεν είναι η εργασία μου,δηλαδή δεν πληρώνομαι για να γράφω.Αυτό σημαίνει ότι γράφω όποτε μου κάνει κέφι σε αντίθεση με τη δουλειά μου που πρέπει να πηγαίνω κάθε πρωί. Τώρα τα κέφια μου δεν συνηθίζω να τα χρονοτοποθετώ, Γράφω όποτε μου γουστάρει άσχετα αν αυτό το όποτε είναι ακόμα και μετά απο 15 μήνες.

Επίσης θα ήθελα να τονίσω ότι το όνομα του blog είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή.Ναι είναι ίδιο με το ναυάγιο στη Ζάκυνθο, με το άσμα το bar το ναυάγιο και πολλά άλλα ενδεχομένος ναυαγό-ονόματα.Τι να κάνουμε τώρα λοιπόν?ο καθένας πορεύεται με αυτό που έχει.Αυτά σχετικά με κάποιες επίμονες παρατηρήσεις που μου κάνετε για να αλλάξω το όνομα του blog.Σκέφτηκα να αλλάξω και το Κατερίνα μιας και υπάρχουν τόσες πολλές που απαντάνε σε αυτό το όνομα αλλά βαρέθηκα να το κάνω.Πάντως σας ευχαριστώ για την προσπάθεια αλλά δεν θα μπορέσω να σας καλύψω.Εύχομαι φυσικά να ανεβαίνει κι άλλο το αναγνωστικό σας κοινό.Όποιος μας θέλει μας βρίσκει πάντως,μην σας ανησυχεί αυτό.

Maya τα είπες όλα για εμένα πριν προλάβω να απαντήσω και όπως πάντα με κάλυψες. Σ ευχαριστώ φίλη μου.

Εδώ γύρω είμαι και μιας και με επαναφέρετε(έστω και με αυτόν τον τρόπο) θα είμαι και πιο συχνά γιατί μου έλειψαν οι αγαπημένοι μου..

Υγ1.Η ανωνυμία βοηθάει σε κάτι?(απορία)

Υγ2.το βαυκαλίζονται τι σημαίνει?(απορία πάλι)

Υγ3,Το blog μου το ψάχνεται κάπου στα λογοτεχνικά?(όλο απορίες με γεμίσατε)αν ναι κακώς!

Η δυναμη του απλου..

2009-12-27T01:05:00.002-08:00

Ηρεμη..ετσι νομιζω..δεν ειμαι κ σιγουρη αλλα δεν ασχολουμε ιδιαιτερα με τα σιγουρα πια.
απολογισμος φιλων?απολογισμος ερωτων?ουτε με αυτα ασχολουμε πια..
ολα ερχονται μονα τους τελικα,οταν πρεπει,στο χρονο τους..
καποτε λεγαμε οτι ειναι να μεινει θα μεινει κ το ξεστομιζαμε σαν μια αμπελοφιλοσοφια.
Τωρα που βλεπω να μενουν κ να φευγουν πραγματα κ ανθρωποι,τωρα καταλαβαινω τη δυναμη των αμπελοσοφιων.
Σημερα ξυπνησα με τα λογια του Φιλου μου απο τη Ροδο στο μυαλο μου"γιατι δε γραφεις πια?μου λειπεις".
κι ετσι σημερα ειπα να γραψω για σενα Γιωργο.Να γραψω για τους λιγους που γρατσουνανε τη σκεψη μου συχνα αλλα δεν το ξερουν.
Αφαιρετικη σκεψη τωρα πια,αφαιρετικη ζωη,αφαιρετικη επιλογη..
Αξιες τοσο διαφορετικες απο τη μαζα..ψυχη και μυαλο τοσο μακρυα απο τους υποτιθεμενους κοντινους μου.Απλος ανθρωπος..αυτο νιωθω και ειμαι καλα με αυτο..ολα δυσκολα τα πρακτικα αλλα τοσο καλα τα συναισθηματικα,αυτα της ψυχης..σκεφτομαι δυο τρια προσωπα που εμειναν και χαμογελαω..γιατι ετσι ειναι..οτι ειναι να μεινει θα μεινει..για τα αλλα δεν ξερω να σας πω,ενας απλος ανθρωπος ειμαι μη μου βαζεται δυσκολα..
καλος σας βρηκα παλι..

...στον Γιωργο,τοσο μακρυα κ τοσο κοντα μου..

Διαγραφη μαρκαρισμενων?

2009-05-24T10:57:00.003-07:00

Μενου...κλικ
Μηνυματα...κλικ
Εισερχομενα...κλικ
Προσθετα...κλικ
Μαρκαρισμα πολλων...κλικ
κλικ..κλικ..κλικ..κλικ..κλικ
Διαγραφη μαρκαρισμενων μηνυματων?
Ναι.
Τα μηνυματα διαγραφηκαν.
Η ιδια διαδικασια με τις φωτογραφιες κ οτι αλλο.

Απορια..Πως γινετε το μαρκαρισμα πολλων εισερχομενων στην ψυχη μας?και πως η διαγραφη τους?

Σαν μια Ferrari στην εθνικη οδο..

2009-05-21T10:48:00.002-07:00

Πεμπτη πρωι,λεωφορος κηφισιας..στο ραδιοφωνο τριτο προγραμμα.οχι δεν ειμαι γνωστης ουτε φαν της κλασικης μουσικης..απλα στιγμες με χαλαρωνει,με κανει να νιωθω πιο..γεματη απο συναισθηματα(εχουν βαθμο μετρησης αραγε?σε ουγκιες?ποιος ξερει κ ποιος νοιαζεται).
Μια κυρια ψαχνει ταξι,σηκωνει το χερι,μου χαμογελαει αλλα δεν σταματαω..αργοτερα.Το μονο καλο ισως του επαγγελματος(taxidriver)ειναι οτι μπορεις να πεις"αργοτερα".Βεβαια αυτο το αργοτερα στο τελος του μηνα που το ταμειον ειναι μειον το μετανοιωνεις, οπως και τοσα αλλα στο τελος τους κανοντας ταμειο.
Ενα φιατακι παλευει να αποδειξει οτι ειναι φεραρι.Κοκκινο της φωτιας,ζαντες αλουμινιου,εξατμιση που προοριζοταν για μικρο πυραυλο της Νασα αλλα κατεληξε στο εργοστασιο της φιατ.
Δυστιχως για τον οδηγο οι δυνατοτητες του αυτοκινητου του σταματουν εκει..στο φαινεστε.Οσα εξτρα και να του βαλει πανω απο 140 δεν θα παει..κι αν βρεθει τολμηρος ο νεος θα τον προδωσει στην επομενη στροφη.

Αυτες τις μερες,ανακαλυπτω ανθρωπινες δυνατοτητες.
Ολοι εχουν καποιο οριο,μεχρι εκει.τι κι αν θες να σηκωσεις τον Ολυμπο καημενε μου φιλε,αφου δεν μπορεις.και δεν πας ουτε καν γυμναστηριο για να μπορεσεις καποτε..
Τι κι αν μιλας για αγαπη,καημενε/η μου εραστη?αφου δεν ειναι μια λεξη που απλα την λες και υπαρχει.για να γεννηθει χρειαζεται να εχεις δυνατοτητες να την κυοφορησεις.κι εσυ..
Αλλα φταιω κι εγω,φανατικη στο ανθρωπινο ειδος,να πιστευω οτι κι αν λες,να ελπιζω οτι δεν θα σε προδωσουν τα λογια σου στην επομενη στροφη..
Ο ανθρωπος ειναι απο τη φυση του λενε εγωιστης,τελικα μπορει κ να εχουν δικιο.αισθανομαι σαν μια φεραρι που βγηκε στην εθνικη οδο αθηνων-πατρων..ο δρομος δεν εχει δυνατοτητες,θα με προδωσει.το μονο που μου μενει να κανω, ειναι να συμπεριφερθω κι εγω σαν φιατακι..να προσαρμοστω στις δικες σας δυνατοτητες..γιατι δεν θελω να προδωθω στη στροφη και να φταιει η δικη σας αδυναμια..

Με λογια δανεικα..

2009-05-17T08:54:00.002-07:00

Προσπαθω να επιστρεψω στο"σπιτι μου"..εδω δηλαδη.Προσπαθω?δεν ξερω μπορει κ οχι.
Βλεπω καποιους αγαπημενους να με αναζητουν στη γειτονια μου και γλυκαινει το μεσα μου.Ισως γιαυτο να θελω κ να επιστρεψω..
...Θα περπατησω σιγα κ με δανεικα λογια..καλησπερες.

"…Όλα μας τα βάσανα απ’ την αλαζονεία μας είναι.Χωρίς να το θες, άθελά σου, μου κέντριζες την αλαζονεία μου και με φούντωνες. Είναι του έρωτα κι αυτό. Η αλαζονεία είναι ο κύκλος της κόλασης. Καταβροχθίζει τον εαυτό της και αυξάνει. Στεφάνι φλόγινο, καλτσοδέτα που σφίγγει και σφίγγει το λαιμό.Ο έρωτας έχυνε πετρέλαιο στη φωτιά μου, πυράκτωνε τον εγωισμό μου και πέταγε δράκοντες που κατασπάραζαν τις σάρκες τους.Να ξεχάσω λοιπόν το εγώ μου για να λυτρωθώ. Το ξέρω.Πώς το ξεχνάς όμως το εγώ σου όταν κρυώνεις, όταν λιμοκτονείς, όταν διψάς, όταν έχεις φαγούρα, όταν έχεις πονόδοντο; Πόση άγρια άσκηση χρειάζεται και που σε βγάζει;Κι εσύ άθελά σου με κατέστρεφες.Άθελά σου!Μαρτυρικότερο εμπόδιο απ’ αυτό το «άθελά σου» δε βρίσκεται. Ανέλπιδη περίπτωση, αμετακίνητη, βουνό. Έστεκε εκεί και με πλάκωνε, με παρέλυε. Σε προτιμούσα δόλια παρά έτσι. Αν καταλάβαινες τι μου έκανες, ακόμη κι επίτηδες να το έκανες, κάτι θα μπορούσε να γίνει. Να συζητήσουμε, να τσακωθούμε, να σκοτωθούμε. Θα τα βρίσκαμε ίσως. Χίλιες φορές προτιμώ τον έξυπνο κακό παρά τον χαζό καλό… "

Μάρω Βαμβουνάκη

Θεσσαλονικη...μια στιγμη.

2008-12-06T13:59:00.003-08:00

Ομορφη πολη,ερωτικη..σου δινετε. Δυσκολα φευγεις..ακομα πιο δυσκολα μενεις.
Cafe Γαζια..πανω απο το γωνιακο τραπεζακι που γραφω,ηχοι απο τζαζ μουσικη,παλευουν να καλυψουν τη φωνη μιας νευρικης κοπελας.Μιλαει εντονα και δυνατα στη φιλη της...
Πηρα ενα στιλο απο το μαυρο ποτηρι σου διπλα στο pc σου..με αυτο σου γραφω τωρα..σου γραφω??
Οι ρυθμοι εδω ειναι αλλιωτικοι,διαφορετικοι,χαλαροι.Ισως παλι οχι,να ειναι επινοηση του μυαλου μου στη μεγαλη μου αναγκη να χαλαρωσω εγω..ποιος ξερει..και ποιος νοιαζετε..
Η νευρικη κοπελα προσπαθει να πεισει τη φιλη της να παρει μια νεα πιστωτικη καρτα..πλαστικο χρημα..πλαστικες φιλιες.Μεχρι να τελειωσω τον καφε,ειναι και εσπρεσο θα τελειωσει γρηγορα,σιγουρα θα την εχει πεισει.Απελπισια στο βλεμα της υποψηφιας πελατισας,να,εβγαλε και μολυβι να κανει τους υπολογισμους..τοσα εδω,τοσα εκει,επιτοκια κερδη..

Απολογισμος ζωης..χασουρα..κερδος..δεν βγαινει το τεφτερι,κατι λειπει..ισως δεν ειναι η καταληλη στιγμη για ταμειο.

Καποια φιλη πηγε στην Αμερικη να βρει τη δικη της καταληλη στιγμη.Ο θανατος της μανας της την εφερε πισω με ενα προωρο εισιτηριο επιστροφης.Θα ξαναφυγει λεει,πρεπει να βρει τη στιγμη..

Μετα απο πολλα χρονια επιστροφη στο πανεπιστημιο για καποια αλλη.Ετσι ξαφνικα,χωρις τιποτα να δειχνει κατι τετοιο μεχρι τωρα.

Τελικα η στιγμη ειναι αυτη που ερχεται και μας βρισκει,εμεις απλα πρεπει να ειμαστε εκει..
Που να ειμαι?που πρεπει να σταθω αραγε?Αλλαζω δρομους και γωνιες συνεχεια..διαδρομες και στασεις..μαλλον φταιει η φυση μου..τσιγγανα καρδια με λεει ενας φιλος..ισως και ναχει δικιο...αστεγη θα ελεγα εγω..ποιος θελει να ειναι αστεγος ομως..ερχεται και χειμωνας..

Ολα ειναι δρομος...

Και τα δυσκολα ομορφα ειναι..

2008-09-05T00:56:00.002-07:00

Ενας μικρος πολεμος εχει ξεσπασει μεσα μου.
Στο ενα στρατοπεδο το θελω μου.Απεναντι στο αλλο στρατοπεδο το μπορω μου.
Να δωσω τα περισσοτερα οπλα στο μπορω μου για να αντεξει.
Να αντεξει μεχρι...

Ολα υπεροχα,οπως πρεπει να ειναι.Το μεσα με το εξω μου σε τελειο συγχρονισμο.
Αρμονια συναισθηματων.Ολες οι αισθησεις στην κορυφωση τους..
Λενε οτι η εμπνευση ερχεται πιο ευκολα στα δυσκολα..Ετσι ειναι..ειμαι εδω κ γραφω αλλα δεν εχω εμπνευση..ειναι τοσο εντονα αυτα που γινονται μεσα μου,που δεν βρισκω τον τροπο να τα ντυσω με λεξεις.

Μερες τωρα σκεφτομαι να κανω διαγραφη στο blog μου.

Και τα δυσκολα ομορφα ειναι..αρκει να τα αντεχεις...
Μενω στα ομορφα..οταν δυο ματια γινονται ο κοσμος ολος δεν εχει σημασια τιποτα αλλο...ελπιζεις..

Μετραω τις σιωπες μου τα βραδυα που ειμαι μονη μου...μονη σαν παρουσια τωρα πια.
Κανω ονειρα για το αυριο..καμια φορα ξεχνιεμαι κ κανω κ για το μεθαυριο,και για την αλλη βδομαδα...οταν νυχτωνει αρκετα ονειρευομαι και για το πολυ μετα..
ενα βημα τη καθε φορα..ειναι κι αυτος ο αλλος μου εαυτος που βιαζεται γμτ..θελει να τρεξει κ κανει δρασκελιες καμια φορα.

Μπερδεμενα ολα μεσα μου...και τοσο ξεκαθαρα παλι..
Παντα ξερουμε..παντα..αρκει να θελουμε να δουμε..
Θελω να μπορω να αντεξω..να ειμαι εδω για το πολυ μακρινο ονειρο..αυτο που κανω αργα τη νυχτα..

Και τα δυσκολα ομορφα ειναι...δως μου τη δυναμη να τα αντεξω..

Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός...

2008-07-07T05:48:00.002-07:00

ΝΑ ΜΑΓΑΠΑΣ...

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνια
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί...

Ελα..παμε..

2008-06-04T23:38:00.002-07:00

...Να παμε βολτα..ναι..σημερα.
Σημερα που νιωθω τον ηλιο πανω μου σα χαδι τρυφερο.
Σημερα που ειδα να τσακωνονται το πρωι στο τρενο κ δεν εψαξα το ποιος εχει δικιο,να τον υπερασπιστω η να θυμωσω με το αδικο.
Σημερα που ειναι μια νεα μερα και θελω να ελπιζω..Ελπιζω παλι..ναι.
Σημερα που εκλεψα τους κηπους στο δρομο κ εδωσα τα ανθη τους σε μια γιαγια που περναγε..τι καλημερα ηταν αυτη που μου εδωσε??απιστευτη!
Σημερα που ανοιξα ολες τις γριλιες απο το παραθυρο στο γραφειο κ ενα φως σαν καταραχτης ξεχυθηκε στο κλουβακι μου.
Να παμα βολτα..εγω εδω,εσυ εκει..αλλα μαζι.
'Γνωρισα'χτες μια Μεγαλη Ψυχη στα μπλογκ που σεργιανουσα.
Πηρα ανασα μεγαλη..δυναμη περισσια..θαρρος να συνεχισω..οτι.
Κι αυτος ο κοσμος,ο δικος μου,που τον ειχα ξεχασει στο μπαουλο της ψυχης μου..σημερα ειναι εδω,μου λεει καλημερα κ χαμογελαω.
Ελα να παμε να παιξουμε..οπως τοτε..παιδια ανεμελα..στους χωματενιους δρομους..
Ελα..κι ας ματωσουν τα γονατα μας..Αξιζει σου λεω..

Καπου να ξαποσταση η σκεψη μου..

2008-05-04T10:35:00.002-07:00

..Καπου να σταθουν τα ματια μου για λιγο..να ξαποστασουν κι αυτα λιγακι.
..Ενα βραδυ να γυρισω πισω και να εισαι εκει να ξεκουραστω στη θεα του κορμιου σου κατω απο τη κουβερτα.
Να σε ακουω να χτυπας τα μπρικια το πρωι και να ξυπναω με τη μυρωδια του καφε που φτιαχνεις για μενα.
Να σε βλεπω να χαμογελας καθως δακρυζω απο ενα παιδικο ποιημα που μολις διαβασα..γιατι νοιωθεις.
Να με μαθεις να αγαπαω το βαθος της θαλασσας και να μην φοβαμαι να βουτηξω μεσα της.
Να μου θυμισεις τη χαρα του να ρισκαρω και να μην με νοιαζει το αυριο,γιατι και αυριο θα εισαι εδω.
Να κανω σχεδια για το πως θα φτιαξω τις μαγκουρες μας για τα βαθεια γεραματα μας και να μου λες πως θελεις να ειναι η δικια σου.

Καπου να ξαποσταση η σκεψη μου.
Υπαρχεις καπου??

τα παλιο-αυτοκινητα..

2008-04-21T01:36:00.003-07:00

Ειναι φορες που ψαχνεις τις γωνιες..αλλες για να κρυφτεις κι αλλες παλι για να πληγιαστεις πανω τους.
Ελπιζεις σε ενα στρογγυλεμα τους ξαφνικο,απο απελπισια πιοτερο παρα ελπιδα.
Κι οταν εχεις τραβηχτει μακρυα τους,εχουν ενα μαγικο τροπο να ερχονται να σε βρισκουν αυτες...
Εχουν τον τροπο τους.Ξερουν αυτες.Η διαδρομη μονο αλλαζει.Ο στοχος ειναι παντα ο ιδιος.Εσυ.
Φοβος..σε καθε γωνια παραμονευει ο φοβος για το τι θα ξεπροβαλει μπροστα σου.
Ασφαλεια..να ξαποστασεις σε μια γωνια.
Εγκλωβισμος..σε στιμωξανε παλι στη γωνια.
πονος..ειναι αιχμιρες οι γωνιες.
θυμαμαι τη γιαγια μου,αγραμματη κ σοφη γυναικα.."να προεχεις στις γωνιες τα παλιο-αυτοκινητα"μου ελεγε..
Ολα με βρηκαν..εκτος απο αυτοκινητο..κατι ειναι κι αυτο.

ο/η ανωνυμος εγραψε,κι εγω απαντησα...

2008-04-09T04:45:00.002-07:00

Θυμάσαι καμία όμορφη στιγμή της ζωής σου που να σου έχει μείνει πολύ έντονα χαραγμένη μεχρι και σήμερα?
................................
Σε ενα μηχανακι σαραβαλο,στο δρομο για ενα χωριο της κρητης,6 ωρες διαδρομη στο απολυτο σκοταδι(ειχαν καειτα φωτα)με το ζορι μας ειχε παει στην τοτε Ιθακη μας.

Εχεις εξαφανιστεί ποτέ χωρίς να δώσεις σημεία ζωής έστω και για λίγο?
.......................................................................
Ηταν τοσο λιγο που δεν το θεωρω εξαφανιση..και θαθελα τοσο πολυ να το κανω γμτ.

Ποιό είναι το μέρος που θα ήθελες να πίνεις κάθε πρωί τον καφέ σου αν μπορούσες?
...............................................................................
Στο γιασεμι στη χωρα της Αμοργου..ακουγοντας κλασικη μουσικη.

Ποιό είναι το πιό όμορφο δώρο που σου έχουν κάνει?
.........................................................
Η βραδυα στο δευτερο προγραμμα στα γενεθλια μου.

Θέλω να δω τι έχει αλλάξει σ'αυτές τις απαντήσεις από τότε. Στις επώδυνες ξέρω!
..............................................................................
δεν ξερω αν αλλαξε κατι,εγω σιγουρα εχω αλλαξει,δεν ξερω ομως προς πια κατευθυνση.

Εγώ έχω την ίδια διάθεση να ταξιδέψω σήμερα, να σταματήσω για καφέ σ'ενα μαγαζάκι στην άκρη του δρόμου, να δυναμώσω το ραδιόφωνο, να 'χω τέρμα τα παράθυρα κ ας με κοιτάζουν όλοι.
Εσύ??????
.............................................................................
Κι εγω....

Ετσι εζησα.Παντοτε..

2008-03-21T01:23:00.000-07:00

Τάσος Λειβαδίτης
"Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" (απόσπασμα)

ΙΙΙ
Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.

Σαν είμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
είτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής είταν που αργούσες ακόμα όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια είταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν είτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο είταν η καρδιά σου που χτυπούσε.

Έτσι έζησα. Πάντοτε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά - θυμάσαι; - μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Θυμάσαι, αγάπη μου, "την πρώτη μεγάλη μέρα μας";
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα
έν' απλό φτηνό φόρεμα, μα είταν τόσο όμορφα κίτρινο.
Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια.
Σου πήγαινε στο πρόσωπο σου ο ήλιος
σου πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο σύννεφο κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή - σου πήγαινε.

Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα.
Βαδίζαμε δίχω λέξη. Μα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου
τόσο μεγάλα. Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις λεμονάδες του. Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;

Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι θα σου είπε.

Το ξενοδοχείο είταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο σταθμό που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα.

Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω
- πόσο σου πήγαιναν.

Α, θα 'θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα
γόνατα που σε γεννήσανε για μένα
να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμα σου να κρύψω σα φυλαχτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ' το σεντόνι που κοιμήθηκες. Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ' έχει δει γυμνή πριν από μένα να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία. Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ' τον έρωτα εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

μακαρι να ηξερες η και οχι καλυτερα..

2008-03-12T16:31:00.005-07:00

ειναι αργα,εχω πιει πολυ...τοσο πολυ που παρακαλαω να με ψαχνεις..ψαξεμε....οπως εγω,,,τετοιες ωρες...χανεσαι και φοβαμαι..δεν ξερω που να σε βρω...προσπαθησε να σαρεσω...οταν δεν θελω να κρυφτω για να ξυσω το αυτι μου..γιατι να πρεπει να κρυβομαι αφου μαρεσει...να ξερες ποσα βραδυα σε ψαχνω...και ποσα δεν μπορω να στο ομολογισω..θα χαθω,,,πλησιαζει η ωρα..αλλα να.. ειναι που δεν το θελω γαμοτο...γιατι δεν με ψαχνεις..οπως εγω..αυριο ισως και να καταφερω να φυγω..

blogoπαιχνιδο...δυο τραγουδια...

2008-03-03T00:56:00.006-08:00

Να διαλεξω δυο τραγουδια για τον Ερωτα...το πρωτο ειναι για τον ερωτα,ναι..το αλλο απλα το λατρευω...

Εισιτήριο στην τσέπη σου

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Ήθελα να 'μαι η αφή στην άκρη των δακτύλων σου
ό,τι αγγίζεις να 'χει κάτι κι από μένα
να 'μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Ήθελα να 'μαι η σκιά στην άκρη των βλεφάρων σου
η μόνη λέξη στο παραμιλητό σου
να 'μαι η πρώτη ρουφηξιά απ' το τσιγάρο σου
κι η τελευταία η γουλιά απ' το ποτό σου

Θα 'θελα να 'μαι αστραπή που σβήνει μες στο βλέμμα σου
πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
να 'μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου

Ο κοσμος ειναι ενα βουνο

Στίχοι: Γιώργος Κορδέλλας
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Ο κόσμος είναι ένα βουνό
Tα λόγια του πετούνε
Αντιλαλούνε στις πλαγιές
Σε μας ξαναγυρνούνε

Καλύτερα να μη μιλάς
Kακές αν κάνεις σκέψεις
Μα αν συλλογάσαι όμορφα
Eίναι χρυσές οι λέξεις
Mα, αν συλλογάσαι όμορφα...

Ο κόσμος είναι ποταμός
Kαι θάλασσα που αφρίζει
ʼμα μολύνεις το νερό
Πια, δεν σε καθαρίζει

Καλύτερα να μη μιλάς
Aν δεν πολυκατέχεις
Μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό
Tον θησαυρό που έχεις
Μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό..

Τελος εποχης...

2008-02-27T00:54:00.005-08:00

.."Μια μετακομιση θα κανω απο το σπιτι το παλιο,μια μετακομιση που θα βοηθησουν
φιλοι και γνωστοι.."
Και την εκανα λοιπον..τελευταιο βραδυ χτες στο παλιο μου σπιτι..αναψα τσιγαρο(ακομα να το κοψω για πεισμα στο εμφραγμα),καθησα στο πατωμα και βαλθηκα να κοιταω τους αδειους τοιχους,τις αδειες γωνιες του..να περιμενει τον επομενο ενοικο για να γεμισει παλι απο φωνες,ανασες,γελια,κλαματα..ζωη.
ενας κομπος ανεβηκε στο λαιμο μου,τον σταματησα εκει,δεν του επετρεψα να φτασει στα ματια..καθε τελος μια νεα αρχη..τουλαχιστον αυτο θελουμε να ελπιζουμε..εικονες απο το παρελθον περνανε μπροστα απο τα ματια μου και νιωθω σαν σε σινεμα που δεν θελω να δω το τελος της ταινιας..κι ας το ξερω κι ας ειναι εδω μπροστα μου..

"δεν είναι πάντα μόνο κακό το αντίο.
κάποιες φορές μας δίνει
ό,τι στερηθήκαμε πριν."

Ετσι ειναι κι αν δεν ειναι θα το κανουμε εμεις,ναι?
Τελος εποχης...

χωρις τιτλο..

2008-02-24T15:22:00.004-08:00

Οταν η περιεργεια ξεπερναει το ενδιαφερον,ειναι η ωρα να πεις"αντιο φιλε,δεν αξιζες"

(δεν μπορουσα να βρω τιτλο και θυμηθηκα σε μια εκθεση ζωγραφικης,πινακες με αυτον τον..τιτλο)

Κοκκινο...

2008-02-20T02:00:00.002-08:00

Θελω μια μερα κοκκινη..να χρωματισει τα ματια μου.
Θελω εναν τοιχο κοκκινο..να δωσει ζωη στο αψυχο κελι μου.
Θελω ενα δρομο κοκκινο..να περπατησω πανω του.
Θελω παπουτσια κοκκινα..να τρεξω να σε φτασω.
Θελω εναν κοκκινο κρινο..να πιστεψω οτι υπαρχεις.
Θελω μια αγκαλια κοκκινη..να νιωσω οτι αναπνεω.
Θελω ενα καπελο κοκκινο..να το μουσκεψει η βροχη.
Θελω κρασι κοκκινο..βαλσαμο στις φλεβες μου να τρεξει.
Θελω ενα αυτοκινητο κοκκινο..να βαλω φωτια στη νυχτα μου.

Κοκκινο...

Μνημες..

2008-02-06T00:23:00.000-08:00

Θυμαμαι,τα ρουλεμαν απο τα φορτηγα του κυρ-Κωστα,που τα κλεβαμε και φτιαχναμε πατινια με σανιδες απο τη διπλανη οικοδομη.κοντρες και γελια για το καλυτερο πατινι,οταν ολα ηταν ιδια και δεν μας ενοιαζε.

πατινι εγινε και η ζωη μας τωρα πια,με ρουλεμαν τις υποχρεωσεις να μας τρεχουνε κι εμεις να ψαχνουμε τη σανιδα να σωθουμε.

Θυμαμαι,τις τρυπες που ανοιγαμε στο οικοπεδο για να παιξουμε γκολφ,απο τη λαχταρα μας καναμε τοσες πολλες που καταστρεψαμε το οικοπεδο και δεν ειχαν που να παρκαρουν οι μπαμπαδες.

γηπεδο του γκολφ η ψυχη μας τωρα,με τον καθε αχρηστο να στοχευει μεσα μας,να καταστρεφει καθε τι ομορφο και να παρκαρει εκει οπου απαγορευεται το παρκιν στους μη εχοντας εργασια.

Θυμαμαι,τον τοιχο απεναντι απο το σπιτι μου,να γραφουμε με μαρκαδορο "γιαννη παμε στη κατω πλατεια,ελα" και ο γειτονας να ψαχνει τον ενοχο που ποτε δεν υπηρχε,ειμασταν ολοι αθωοι τοτε..

Τωρα τα πιο ασχημα μαντατα ερχονται μεσα απο msn κι οταν χρειαζεσαι επειγοντος καποιον η κληση σου προωθειτε παντα..και πληρωνεις για την προωθηση την εταιρεια που σε στελνει..

Θυμαμαι,χαρτοκουτα στρωμενα στο δρομο,ειμασταν οι κακοι και ειχαμε φυσοκαλαμα για τους καλους,ξαπλωμενοι πανω στις κουτες βραδυ να προσπαθουμε να τους πετυχουμε..

Χαρτοκουτα γεματα μνημες η ζωη μας,στιβαγμενα θελω,κρυφες επιθυμιες ολα σε χαρτοκουτα.και οι κακοι χωρις φυσοκαλαμα,δεν τα χρειαζονται εχουν την αναισθησια,νεο υλικο πολεμου..

Θυμαμαι...

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

2008-01-24T12:32:00.000-08:00

Υπνε που παιρνεις τα παιδια
ελα παρε κι εμενα

βεβαια παιδι δεν ειμαι

αλλο ζητημα τωρα
αν ολο ζητω
ολο θελω
ολο ρωτω το ακατανοητο
γιατι

γιατι δεν ειναι η θαλασσα ξηρα
γιατι δεν ειναι τρυφερη η ξηρασια
γιατι οταν προσθετω
λιγο πιο εντονο κοκκινο στο κοκκινο
το κερδος μου ξεβαφει

σαν παιδι τσιριζω
το θελω το θελω
ειναι δικο μου

αλλα παιδι δεν ειμαι

αλλο ζητημα τωρα
αν τη νυχτα κλαιω
και σαν να ειμαι παιδι που
ακομα δε μιλα
δεν ξερω να αρθρωσω αν ποναω
η αν απορω

ναι παιδι δεν ειμαι

αλλο θεμα αν
οταν μου φωναζουν
μη εκει.μη,κανει τζιζ

εγω ολο εκει βαζω το χερακι μου
ειμαι περιεργη να καει το χερακι μου

κι επειδη αυτο το αναφαιρετα
δικο μου λαθος

ποτε του δε θα μεγαλωσει

γι αυτο λεω χερακι μου αντι για χερι.
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
(λατρεμενο ποιημα)

γιατι δεν μοιραζεσαι τα κλειδωμενα σου
γιατι φοβασαι τη φλογα στο τζακι της ψυχης σου

αλλο θεμα αν ψαχνεις και δεν βρισκεις
παντα σου αρεσε να ψαχνεις

γιατι δεν σου αρεσει ο χειμωνας
το καλοκαιρι ειναι αφαιρετικο θα μου πεις

αλλο θεμα αν ονειρευομαι το παρισι σημερα
ενω λατρευω ενα ταξιδι στη ρωμη

απορια που την εχω κι αποψε
γιατι δεν υπαρχεις ακομα.

για ποια κονσερβα μου μιλας?

2007-12-25T23:02:00.000-08:00

Ποτε δεν τα πηγαινα καλα με τα χριστουγεννα.Με χαλαει ολο αυτο το κλιμα που μας εχουν επιβαλει οτι πρεπει να υπαρχει.Δωρα που σημαινει χρημα,χαμογελα που σημαινει μασκες υποκρισιας,ευχες copy paste που σημαινει το κανω γιατι ετσι πρεπει.
Κανε μου δωρο μια αγκαλια αληθινη δεν κοστιζει τπτ.Δειξε μου την πραγματικη σου διαθεση,ετσι θα ερθουμε πιο κοντα χωρις μασκες.Δωσε μου μια ευχη μονο για μενα,μοναδικη και ολοτελα δικη μου,οποια κι αν ειναι αυτη.
Θυμαμαι παιδακι μικρο,το δεντρο που στολιζε η μανα μου..ειχε μαδησει,οχι γιατι ηταν φυσικο αλλα γιατι το ειχαμε 20 χρονια.ποσο να αντεξει και το ψευτικο πια?
Φετος τρομαξα οταν συνιδητοποιησα οτι και το δικο μου δεντρο αρχισε να γερναει παρολο το ψευτικο του.Δεν το κατεβασα απο το παταρι,θα το κατεβασω μετα τις γιορτες για να το πεταξω.Εφερα μια κλαρα απο το λυκαβητο,της εβαλα και λιγα λαμπακια,ετσι για το καλο κι αυτο ηταν ολο.πιο φυσικα πραγματα φετος,ισως ετσι να ερθουν και πιο αληθειες στη ζωη μου,ποιος ξερει.
Παραμονη χριστουγεννων μαζεψε η φιλοζωικη ενα χασκι απο τη γειτονια,γιατι εκανε καταγγελια ο γειτονας οτι δαγκωνει.δεν εχουμε δει ποτε ουτε αν εχει δοντι φυσικα αλλα αφου η καταγγελια ειναι επωνυμη τον μαζεψαν...μερες αγαπης σου λεει.θα εχει το θρασος αυτος ο ανθρωπος να με δει αυριο κ να μου πει ευχες χαμογελαστα...
Ειδα και το συσητιο που μοιραζει ο δημος τις γιορτες.μα καλα τον υπολοιπο χρονο δεν πεινανε?το στομαχι τους μονο τις γιορτες ανοιγει??
Μερες αγαπης γιορτινες...λες και δεν πρεπει να ειναι ολες οι μερες αγαπης.κατι σαν τη τσικνοπεμπτη μου κανει.σημερα αγαπαμε και ευχομαστε.αυριο παμε για αλλες μερες..μαμας,παιδιου,ναρκωτικων,aids,φτωχων,ζωων...
καναμε τα αυτονοητα κονσερβες που τις ανοιγουμε οταν πρεπει..και ποιος οριζει το πρεπει γμτ??

να εχουμε υγεια τουλαχιστον,να ανοιξουμε περισοτερες κονσερβες...

Ειναι κατι βραδυα που μονο ενας στεναγμος μας χωριζει απο τον Παραδεισο

2007-12-18T00:52:00.000-08:00

Το ταλεντο του να πεφτεις...

2007-12-07T03:04:00.000-08:00

με τη σιγουρια πολλων πτωσεων,προχωραω για την επομενη πτωση.ευτιχως δεν αλλαζει κατι στο σκηνικο κ δεν εχω εκπληξεις,εμαθα καλα τον τροπο να πεφτω...οπως οταν ετοιμαζομουν για τους αγωνες εντουρο..το σημαντικο ειναι να μαθεις να πεφτεις,ελεγε ο φιλος μου ο χρηστος...μονο ετσι δεν θα χτυπησεις..δυστιχως φιλε μου δεν ισχυει το ιδιο και στις πτωσεις της ζωης γμτ...με το πιωμενο ποτηρι χτυπαω οπου βρω μηπως κι ανοιξει καποια πορτα...ψαχνω τον χειρουργο που θα βγαλει τα μικροσκοπικα γυαλακια απο το δερμα μου...ασκοπα,αυριο θα σπασω παλι το ποτηρι κ παλι θα τα εχω στο δερμα μου...ποναω,ματωνω κ γλυφω τις πληγες μαζι με το σκυλο μου,για φτιαξω εδαφος για τις επομενες...ηθελα τοσα να περπατηση...να σταθει χωρις πατεριτσες και να παει πιο περα..πιο ψηλα...πιο μακρυα απο μενα..πιο κοντα στη ψυχη μου...ευτιχως εμαθα να πεφτω..

Το υστερογραφο μιας συγνωμης...

2007-12-07T00:51:00.000-08:00

"Οι λεξεις φταινε.Αυτες ενθαρρυναν τα πραγματα να αρχισουν να συμβαινουν"
Κι επειτα ηρθε το haig,να τις στειλει σε λαθος παραληπτη.Γιατι εγω ειμαι ο σωστος παραληπτης..Γιατι οταν τρεμεις που δεν εχεις να δωσεις αυτα που θελεις,τα βαζεις με αυτους που εχουν..Ηλιθια οπως παντα.Γιατι δεν μπορεσες να δαμασεις τις λεξεις,φοβηθηκες να το κανεις και τις αφησες να φυγουν απο σενα χωρις να τις ντυσεις με τα δικα τους ρουχα..αμυνα?ισως..μαλακια?ναι.
Φοβος απο την αρχη...φοβος που ομως αφεθηκες αλλα μονο μεσα σου,σαυτον..Γιατι το εξω σου δεν το αφησες,δεν προλαβες....
Και ερχονται μετα για το καλο σου να μιλανε,να λενε,να λενε...και δεν τους προλαβες,δεν τους περιμενες στη γωνια,εισουν ανυποψιαστη..το κακο εχει γινει,τι να σωσεις πια..θελεις αραγε να σωσεις??προσβολες καταμουτρα και να μην μπορεις να ανασανεις,να πεις κατι.οχι τοσο γιατι εκανες λαθος,ουτε γιατι τις αξιζεις..αλλα να,ειναι που το περιμενες αλλιως αυτη τη φορα..ουτοπια,για αλλη μια φορα.
Ερχονται γιορτες.Ποτε δεν μου αρεσαν.Παντα ενιωθα σαν καρναβαλι που πρεπει να βαλει τη μασκα της ευτιχιας για να δωσει ευχες.Ευχες για μια μερα και μετα παλι γκρινιες..ολο αυτο θυμαμαι χρονια τωρα..μα να...ειναι που γελαστηκα για λιγο κ πιστευα οτι δεν θα χρειαζομουν μασκα φετος...το μυαλο μου ειναι θολο και με ποναει..ολα τα κανω μηχανικα..θα περασει κι αυτο,το ξερω..μα να...ειναι που δεν ηθελα να περασει..ο χρονος παλι με προλαβε..δεν προλαβα ουτε τη μιση διαδρομη να κανω...θα φταιει το τσιγαρο..καπνιζω και πολυ τελευταια..ολα καλα,,οπως παντα...
"τι κανεις?"
'καλα"
...
(τι κανεις?)
(ποναω γμτ)
...

με λογια δανεικα..

2007-11-21T05:16:00.000-08:00

'Ακουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα 'Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη. Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι, Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους, Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές 'Η για να πας καβάλα στο μαίστρο. Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο, Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου. (Ελυτης)

δεν εχω σκεψεις,δεν εχω φωνηεντα,συμφωνα,λεξεις...δεν θελω και να εχω..μια σιωπη κραυγη ισως..ενα χασιμο στο πουθενα...διαβαζω μονο...και κανω copy paste...
πως γινεται το copy paste στη ζωη μου??απο που να παρω και που να δωσω???..

Κατι-τιποτα..

2007-10-31T05:39:00.000-07:00

Ζωή-Θάνατος. Παρουσία-Απουσία. Κάτι-Τίποτα. Το Κενό, το Μηδέν και η παρουσία του στη ζωή μας, η σχέση μας μ’ αυτό. Το σταδιακό ή αιφνίδιο πέρασμα από το Ον στο Μη-ον με «όχημα» τον Έρωτα, το Φόβο, τη Μνήμη και τη Νύχτα.
Αδειασα απο σκεψεις..αδειαζω απο συναισθηματα..φοβαμαι...δεν φοβαμαι γιατι δεν νιωθω.
να φυγω..δεν φευγω γιατι δεν εχω δυναμη,ειναι κι αυτο συναισθημα νομιζω..
τα χανω..δεν εχω και κατι να χασω...λουκετο..δεν εχω τι να κλειδωσω...

Κουρασμενος ανθρωπακος

2007-10-12T02:53:00.000-07:00

Ενα τραγουδι εχει σφηνωσει σε καθε ρινιδα του μυαλου μου..Καθε του λεξη γινεται μοριο μου, σημερα.Αν ειχε μια φωτογραφια στη θεση των στοιχων,σιγουρα θα ηταν η φατσα μου..Να βρισω ποσο πια κ τι να πω?η λογικη μου το βαλε στα ποδια κι αυτη..η πραγματικοτητα,εδω,αμειλικτη να μου δειχνει το εγκλημα που θελω να κανω.Εναντια σε μενα,στη λογικη,στο μελλον μου,στο σωστο..σκατα.βαρεθηκα να υπολογιζω τα πρεπει κ τα σωστα.Ας μεινω στο τραγουδι...

Στίχοι: Λευτέρης ΠαπαδόπουλοςΜουσική: Γιώργος ΧατζηνάσιοςΠρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Είμαι φτωχός κουρασμένος σκυφτός ανθρωπάκος,
των ταπεινών και των άλλων πουλιών φιλαράκος.
Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,δίχως ταυτότητα πια
.Μία ζωή με κρατάν, με κουνάν μ’ ένα σπάγγο
.Λόγια, σχολειά, μέρα νύχτα δουλειά και στον πάγκο.
Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,δίχως ταυτότητα πια.
Όπου χαρά πρώτη-πρώτη σειρά κάποιος κλέφτης.
Κι όποιο κακό κάνει τ' αφεντικό, εγώ είμ' ο φταίχτης.
Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;Άστε με ήσυχο όλοι.

Θέλω να ζήσω ελεύθερος,δίχως ταυτότητα πια.

Ιδανικος κι αναξιος εραστης..

2007-10-11T01:34:00.000-07:00

Στίχοι: Νίκος ΚαββαδίαςΜουσική: Γιάννης Σπανός
θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστήςτων μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξθ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθείκαι λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώσε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

γιατι αυτο ειμαι..γιατι το λεω κ δεν με πιστευεις..γιατι το δειχνω και δεν το βλεπεις..γιατι συμβαινει και το αρνησε...γιατι ειμαι εγω και δεν υπαρχω...γιατι εισαι εσυ και σε σκοτωνω..χωρις να το θελω,ετσι αναξια κ ιδανικα..

Sokratis Malamas - Prigkipesa

2007-10-05T00:56:00.001-07:00

Σ'ενα ασημοχαρτο απο πακετο τσιγαρων..

2007-10-03T01:16:00.000-07:00

Καθαριζα το πορτοφολι μου(καθε δυο χρονια το κανω)κ βρηκα ενα ασημοχαρτο απο τσιγαρα.Αυτη η μανια μου να μην πεταω τιποτα πια...

"Και δικαιωμα δεν εχω πια να σ αγαπω"
Ο Σωτηρης,το φεγγαρι απεναντι μου,εσυ του εχεις γυρισει τη πλατη..οπως και σε μενα.
Ναι το ξερω,δεν εχω δικαιωμα..το τραγουδι που αρεσει στον πατερα σου..κι εγω σαρεσω,το ξερω,οχι τοσο ομως που να τα κανεις ολα Λονδινο.Να δωσεις λεει μια και να τα τιναξεις ολα στον αερα.Καμικαζι με ενα μαυρο σακο στη πλατη.Κι εγω μαζι σου,μεσα στο σακο.
Της μιλας,την ακουμπας,σε ακουμπαει.Το βλεμα σου χανεται στο δικο της.Κι εγω σα τη Μαριτσα,σκυλακι στα ποδια σου.Να θελω να φυγω και να μενω..για να κλεβω τα ματια σου οταν κοιταζουν αλλου..
Σου παει το αμανικο μπουφαν...
Σου παει πολυ να εισαι αμανικη...
Στιγμες οπως τωρα εισαι ολοκληρη εκει κι εγω ολοκληρη μια πληγη.Στιγμες δεν εισαι πουθενα κι εγω ολοκληρη μια ελπιδα..Ουτοπια.
Θελω να μη σε ξαναδω και θελω να σε βλεπω οπως σε βλεπει ο ηλιος καθε πρωι.Δεν το αντεχω να μη σ εχω,το αντεχω φτανει να σε βλεπω.Να βλεπω το χερι σου οταν στο χαιδευει..τελειωνει το χαρτι..κατι θα ξερει.Τελειωνω κι εγω μαζι του...σημερα σαγαπω.."

Αυγουστος 2005

(καποιο βραδυ με αρκετο haig στο αιμα)

χαιρομαι που ειμαστε δυο καλοι φιλοι..τωρα πια..

Μεσα στο νυχτερινο βελουδο των παλιων αναστεναγμων..

2007-09-30T13:33:00.000-07:00

Υπαρχει η αποψη πως κανενα πλασμα της γης δεν ειναι μοναχικοτερο απο τον ερωτευμενο.Πως η δικη του ερημια ειναι αδυσωπητη,τοσο σκληρη που ακομα κι απο τον εαυτο του προσπαθει να αποκρυψει.Οτι κι αν συμβει σεναν ερωτευμενο,λενε μερικοι,ειναι η ολοδικη του μοιρα,ολοδικη του ονειροφαντασια,δικη του,απολυτα δικη του ευθυνη.
Στο ζευγαρι λενε,ο ενας για τον αλλο δεν αποτελει παρα την αθωα,σχεδον τυχαια αφορμη.Κι αν το καθε τι λενε δεν ειναι παρα η αφορμη να παλεψεις με τον εαυτο σου,στον ερωτα ο εαυτος ορθωνεται γιγαντιαιος μια κ ο ερωτας ειναι η πιο εγωιστικη του ευκαιρια.
Το παθος και η παθολογια του κανουν τον πασχοντα τυφλα εγωπαθη οπως συμβαινει με καθε αρρωστο.
Ειναι ομως ακριβως ετσι??
Ειναι ο αλλος,ο αγαπημενος,ο ποθητος,παντελως ανευθηνος σαν πρωτογονος βασιλιας για τον πονο που προκαλει?Μονο"ας προσεχες"εχει εντελει να πει εκεινος που τραυματιζει προς εκεινον που τραυματιζεται και που αφηνει πισω του,γαζα ματωμενη απο τις μαχαιριες,τα χαστουκια και τους απατηλους ορκους του παθους,τοτε,εκει,μεσα στο νυχτερινο βελουδο των παλιων αναστεναγμων?
Δεν ειναι δυνατο οι σχεσεις ζωης που ισχυριζονται την αγαπη να οριζονται απο νομους ζουγκλας.Δεν επιτρεπεται να το πιστεψουμε αυτο ακομα κι αν στην πραγματικοτητα περιπου ετσι συμβαινει..

-'μισησε με,μισησε με"

-"σαγαπω ματια μου"

Με λιτα κορδονια..

2007-09-27T10:42:00.000-07:00

Μικρα ανοητα πραγματα,που κανουν τη διαφορα.

Θελεις μεγαλο αυτοκινητο,μεγαλη μηχανη.Θελεις μεγαλο τιτλο για υπογρφη στα e-mail σου.Θελεις να παιρνεις μερος στα μεγαλα meeting της εταιρειας σου για να νιωθεις μεγαλος.Θελεις σπιτι με πισινα και γκαζον(που φυσικα απαγορευεται να το πατας γιατι θα χαλασει η ομορφια του).Θελεις μεγαλο μισθο για να εχεις να πληρωσεις ακομα περισσοτερες καρτες κ δανεια.Θελεις πρωτη θεση στο αεροπλανο,στα μπουζουκια,στο ρεστοραν.Θελεις το καλυτερο αρμανι,cucci(δεν ξερω αλλα τετοια να σου πω).Θελεις ομορφη γυναικα,εξυπνη,σεξουαλικη,καλη μανα,ανεξαρτητη,για να μπορεσεις να την κερατωσεις αφου θα εχεις βαρεθει ολα αυτα που ειναι.Θελεις να σε φωναζουνε Κυριο ολη μερα,μεχρι να βγεις το βραδυ να γινεις λιωμα.θελεις εναν ερωτα που να σε κανει να νιωθεις ο ενας,ο μοναδικος,αλλα μονο για τη στιγμη κ οταν το θελεις εσυ(λες κ θα βαλει χρονοδιακοπτη ποτισματος ο ερωτας).

Μικρα ανοητα πραγματα που κανουν τη διαφορα.

Θελω ενα ποδηλατο με χαρτονι στη ροδα,οπως τοτε που ειμουνα μικρη.Θελω να τρεξω ξυπολητη στο γκαζον,μεχρι να βρωμισουνε τα ποδια μου.Θελω να βαλω ολα μου τα νομισματα στο αεροπλανακι στη πλατεια κ να νιωσω οτι πεταω,οπως τοτε..Θελω να πιουμε μαζι μια πορτοκαλαδα με 2 καλαμακια κ να σου γκρινιαζω γιατι ηπιες περισοτερη απο μενα..Θελω να περπαταω με λιτα κορδονια οπως τοτε στο δημοτικο.Θελω να παιξουμε μπαλα στο δρομο κι αν σπασει ο καθρεφτης καποιου αυτοκινητου να τρεξουμε να κρυφτουμε.Θελω να τρεχουμε τη νυχτα στους δρομους και να χτυπαμε τα κουδουνια να ξυπνησουν ολοι,αφου εμεις δεν κοιμομαστε.Θελω να γραψω εξω απο την τσαντα μου οτι κανω κεφι κ να παω κρατωντας τη με καμαρι στο γραφειο.Θελω να χορευω και να χορευεις μαζι μου μεχρι το πρωι.Θελω να σου πω αυτα που σκεφτομαι χωρις να φοβαμαι οτι παλι κοιμηθηκες γιατι το πρωι δουλευεις(τουλαχιστον να μην δουλευα κι εγω).Θελω να μπορω να κανω κοπανα απο το ραντεβου μας γιατι ετσι μου την εδωσε.Θελω να πιουμε μπυρα απο το περιπτερο με πατατακια κοιταζοντας το φεγγαρι και να γελαμε γιατι δεν εχουμε χρηματα μεχρι τον αλλο μισθο.Θελω να αναψουμε κερια γιατι ειμαστε αφραγοι για το ηλεκτρικο,αλλα ρομαντικοι και μας αρεσει.Θελω να ποναω απο την περιοδο καθε μηνα και να με νιωθεις οπως την πρωτη φορα(βαρεθηκα να ακουω"ειναι η φυση,τι να κανουμε?).Θελω να παμε βολτα το σκυλο και να μας τραβαει αυτος να γυρισουμε σπιτι.Θελω να τρεξουμε στη βροχη και να πλατσουριζουμε στις λακουβες με τα λασπονερα.

Μικρα ανοητα πραγματα που κανουν τη διαφορα.

Και σου το ειχα πει..

κοιμησου,σε λιγο φτανουμε..

2007-09-25T01:21:00.000-07:00

χιλιομετρα η ζωη μας..το κοντερ να γραφει..κι αυτα που θελουμε κ ψαχνουμε ειναι αλλου,στα χιλιοστα που δεν διαβηκαμε..αυτοκινητο,μουσικη,νυχτα,δρομος, εσυ συνοδηγος,σκεπασμενη με κουβερτα εξοχης να κοιμασαι κι εγω να κυνηγαω τα χιλιομετρα μηπως κ σε συναντησω..κοιμησου,σε λιγο φτανουμε..θα φτασουμε μαζι αραγε?

amor..

2007-09-20T01:55:00.000-07:00

Λες κι ειχε διασχισει πια τον ερωτα και την κολαση του,χτενιζε τωρα τα μαλλια της μπροστα στον καθρεφτη,χωρις ουτε εναν κοσμο να χει απομεινει στην καρδια της.Προτου πεσει στο κρεβατι,σαν να σβηνε ενα κερι,φυσηξε τη μικρη φλογα της μερας.
ΚΛΑΡΙΣ ΛΙΣΠΕΚΤΟΡ,amor

Εξομολογηση..

2007-09-13T00:32:00.000-07:00

Ηταν δεκεμβρης,περυσι.Λιγο πριν τις γιορτες θυμαμαι..Εξω ειχε ενα διαβολεμενο κρυο,οχι ομως τοσο που να κρυωσει πιοτερο το μεσα μου.Μπηκα στο αυτοκινητο κ ξεκινησα σαν τρελη να ερθω να σε βρω.Σε ολη τη διαδρομη εκλαιγα.Το ποσο κλαμα μπορει να εχουνε αυτα τα ματια,ειναι σκιαχτικο.Ερχομουν να σε βρω.Ερχομουν να χωθω στην αγκαλια σου κ να κλαψω.Δεν θελω τιποτα περισοτερο,μονο να κλαψω στην αγκαλια σου.Λυπαμαι που δεν μπορω να πω στη ζεστη αγκαλια σου,αλλα δεν ξερω τι θερμοκρασια εχει.Μαγκαλιασες αραγε ποτε?δεν θυμαμαι γαμωτο.Σπαω το κεφαλι μου να θυμηθω αλλα τιποτα.Ισως ,οταν μου εδινες εκεινα τα"επισημα"φιλια,ξερεις..τα χριστουγεννα,το πασχα κ σε ολες τις επισημες γιορτες.επισημα κ τα φιλια σου.
Σε ολη τη διαδρομη εκλαιγα,σκεψεις για λογια ανυποτα επνιγαν το μυαλο μου.Θα στα πω ολα οταν φτασω.Ολα.Οσα δεν εχω πει ποτε κ με πνιγουν.
Για τα κρυα βραδυα,σαν το σημερινο,που φοβομουνα τους κεραυνους κ ηθελα να τρυπωσω στο κρεβατι σου να μην φοβαμαι.
Για τις ανοητες αναγκες μου,τις τοσο πεζες απεναντι στις δικες σας θεωριες."να εχεις φαγητο,ρουχα κ ενα κεραμιδι πανω απο το κεφαλι σου"..που να ηξερες οτι μετα απο τοσα χρονια κοιμηθηκα σε παγκακι στα εξαρχεια,με κεραμιδι τ αστερια κ ητανε ο πιο γλυκος υπνος της ζωης μου..
Ειμαι στα μισα της διαδρομης...θα σου πω κ για το ωραιο παραμυθι(το μοναδικο που μου ειπατε)οτι με πηρατε απο τους γυφτους.Ποσο με βολευε αυτο το ψεμα.Ηταν η απαντηση στο γιατι αισθανομαι τοσο ξενη μεσα σε ολους εσας,τους τοσο δικους μου.Σαν τον Αγιο Βασιλη καταρριφθηκε κ αυτος ο μυθος.
Ειμαι εξω απο την πορτα σου.Βρεχει κολασμενα,ανελεητα.Θα σου πω για τα πρωτα μου βηματα(κ τα τωρινα,δυστιχως)της κοινωνικοποιησης μου.Τοτε που οι γνωστοι κ οι φιλοι με εβλεπαν σαν εξωγηινη γιατι δεν τους ακουμπουσα κ δεν τους φυλουσα οταν συναντιομασταν.Και καλα οι γνωστοι,οι φιλοι ομως?πως να τους αντιμετωπισεις?τι να τους πεις?οτι δεν εχω μαθει να εκδηλωνομαι,να αγκαλιαζω,να φυλαω?για το να μιλαω δε πιο ουσιαστικα,ουτε λογος.
Εχει περασει αρκετη ωρα κ εγω ειμαι ακομα εξω απο την πορτα σου.
Σε λιγο θα μπω μεσα κ θα σου πω γιατι δεν σου μιλαω για τα δικα μου ποτε.Οπως τοτε που σου ανακοινωσα οτι την επομενη κυριακη αραβωνιαζομαι.Ετσι απλα κ λιτα.Και μετα απο 2 χρονια κ κατι,σου ειπα περνω διαζυγιο,παλι απλα κ λιτα.
Θα σου πω για την ερωτικη μου ζωη που αλλαξε απο τοτε,αλλα ειμαι ευτιχισμενη μεσα απο αυτη την αλλαγη.Ομως να..ειναι που δεν θελω να σου λεω αλλα ψεματα.ειμαι καλα,εχω γκομενο,τα παμε καλα.Να μαθεις επιτελους οτι δεν ειμαι καλα,δεν εχω καποιον γκομενο κ ουτε θα αποκτησω κ ποτε.Σου ειπα,αλλαξαν οι ερωτικες μου προτιμησεις.
Θα σου πω για τα μεγαλα ζορια που περασα καπνιζοντας τις γοπες,ναι το 2000
κατι ητανε γιατι δεν ειχα φραγκο.Θυμασαι?με επερνες τηλεφωνο και σου ελεγα ολα καλα,εχω τα παντα δεν μου λειπει τιποτα.
Ετοιμαζομαι να σκουπισω τα ματια μου κ να σου χτυπησω το κουδουνι.Πρωτα θα πεσω στην αγκαλια σου κ θα κλαψω.Μετα θα σου πω ποσο πολυ σαγαπω,που κ αυτο δεν μαθαμε ποτε να το λεμε.Σαν μια λεξη που εμελε να μην υπαρχει στο λεξιλογιο μας.Το δικομας λεξιλογιο.Ξερεις αυτο που περιεχει τι σοφες λεξεις"φαγητο,ρουχα,παπουτσια,κεραμιδι".
Μην ξεχασω να σου πω για τα βραδυα που διαβαζα με το φακο,κατω απο το παπλωμα,κρυφα για να μην φωναζει που δεν κοιμαμε..Ποσο μισουσα το καλοκαιρι που δεν μπορουσα να κρυψω το φως απο τον φακο κ κατα συνεπεια δεν μπορουσα να διαβασω.(ακομα το μισω το καλοκαιρι).
Και οταν θα σου πω για ευαισθησιες μου,τι κανω,που παω τι θελω,γιατι τοσο κακο γυρω μου,μεσα μου,τοτε θα σου πω οτι ναι,το ξερω πως μαγαπας.το ξερω πολυ καλα,οπως ξερω οτι εκανες τα παντα για μενα.Μονο που τα δικα σου παντα ειναι τα δικα μου τιποτα.
Το ξερω οτι δεν φταις εσυ γιαυτο που εισαι κ εγινες.
Τρεμω στη σκεψη να σε χασω καποτε.Ξερεις τι με φοβιζει πιο πολυ?οχι η απουσια σου αλλα οτι δεν θα εχουνε ειπωθει πραγματα που πρεπει.Κι αυτο ειναι σκιαχτικο.Γι αυτο σημερα οταν θα σου τα πω ολα αυτα κ αλλα τοσα,θα σου πω κ τη μεγαλυτερη αληθεια μου που τοσο καιει τα χειλη μου να βγει....."Μαμα,σ αγαπαω.."

Πισω απο τους υαλοκαθαριστηρες του αυτοκινητου,ειδα τον ηλιο να κανει δειλα την εμφανιση του.επρεπε να φυγω γρηγορα.Σε λιγο θα βγεις να σκουπισεις κ δεν πρεπει να με δεις.τι θα σκεφτεις οταν με δεις μπροστα σου πρωι πρωι?
Γυρισα σπιτι,προσπαθησα να διαβασω πρωινες εφημεριδες απο την ομονοια,προσπαθησα να πιω πικρο καφε(γλυκο πινω χρονια τωρα)για να παει με την γευση απο το στομα μου,προσπαθησα να ακουσω μουσικη..Δεν ξερω τι απο ολα αυτα εκανα..Ξυπνησα το απογευμα απο τον ηχω του τηλεφωνου.
"ελα,ολα καλα?"
"καλα μαμα"
'εφαγες?"
΄ναι"
"να προσεχεις"
"θα προσεχω"
"γεια σου"
"γεια"

καταληψη..

2007-09-09T00:40:00.000-07:00

Πανε δυο μηνες τωρα,οπου ενας τρελος πονος εχει κανει καταληψη στον αυχενα μου.Τον τελευταιο μηνα αποφασισε να με κρατηση μακρυα απο δραστηριοτητες,θελει να μενω στο κρεβατι.Με θελει ακινητη,ανυμπορει να κανω πραγματα.Σκεφτομαι..τι θελει να μου πει?γιατι πρεπει να μεινω ακινητη?μηπως ηταν ο χρονος γι αυτο?μηπως ετσι μονο θα σταματουσα το τρεξιμο ανευ λογου κ αιτιας?
Καθε που θυμωνω με ποναει πιοτερο..Καθε που κανω κινησεις ανουσιες,αυτος εκει με περισοτερο πονο..
Μηπως τελικα αυτος ο πονος ηρθε με φιλικες διαθεσεις?μηπως δεν υπηρχε αλλος τροπος για να δω?να δω το κοκκινο που αναψε μεσα μου..
Σημερα σηκωθηκα παλι με την παρεα του στο σβερκο μου.Σημερα ομως ειπα οτι δεν θα του κανω τη χαρη.η μηπως να του την κανω?
Να ανοιξω επιτελους τα ματια μου σαυτα που δεν εβλεπα, απο την ταχυτητα της καθημερινοτητας μου.
Σημερα οι σκεψεις ηρθαν κι αυτες να παρουν το χωρο τους στην καταληψη του πονου.
Σημερα ειναι μια νεα μερα..σημερα θα παω βολτα τον ζαμαν να τρεξουμε..οι τρεις μας.εγω ο ζαμαν κι ο πονος..

Αμπελοφιλοσοφιες..

2007-08-13T11:38:00.000-07:00

Καλοκαιρι στην Αθηνα.Το πρωτο μου μπανιο χτες,καπου στην Αναβυσο.Αμπελοφιλοσοφιες στην παραλια με φιλους."Οταν πας διακοπες,ξεκαθαριζουν τα πραγματα.Τα βλεπεις πιο καθαρα,απο αποσταση κ βλεπεις τι θες,τι σου λειπει.Βλεπεις τι κ πως."Αυγουστος στην Αθηνα.Παλι δεν θα δω τι κ πως..Παλι δεν θα ξεκαθαρισει τιποτα...Υπαρχει κατι για να ξεκαθαρισει αραγε?Υπαρχει κατι για να δω?Υπαρχει κατι να σκεφτω αν θα μου ελειπε στις διακοπες..
Ο ζαμαν εχει κολησει στο μπαλκονι,εγω στον καναπε..με πηγε παλι βολτα το απογευμα στο Λυκαβητο.Αυριο παλι,θα με παει..το πρωι..

αποχαιρετισμος...

2007-08-10T23:34:00.000-07:00

Ενας ανθρωπος που βοηθησε στην εξελιξη του ελληνικου ραδιοφωνου,πρεσβευοντας αξιες και μουσικες, που ηταν,ειναι και θα παραμεινουν διαχρονικες, απο χτες δεν ειναι κοντα μας.Ο Κωστας Γεωργιου πρωην διευθυντης του εν λευκο,ιδιοκτητης του ιντερνετικου σταθμου moody radio.
Ελαχιστα τον γνωριζα,καποιοι αγαπημενοι μου φιλοι τον ηξεραν καλα και ο χωρος του ραδιοφωνου ακομα καλυτερα.
Ενα αντιο,ενα καλο ταξιδι για οπου ειναι αυτο..Ευχομαι το ονειρο του για ενα σωστο ραδιοφωνο να γινει επιτελους πραγματικοτητα με ακροατες τωρα πια τους ουρανιους αγγελους.
αντιο..

Καλοκαιρινο φθινοπωρο..

2007-08-07T02:17:00.000-07:00

Ποτε δεν μου αρεσε το καλοκαιρι.Ο χειμωνας μου παει καλυτερα.Κι αυτες οι μερες,εχουνε κατι απο φθινοπωρο.Σαν τη γλυκια αναμονη του χειμωνα.
Ζεστα ρουχα,παρεες στο σπιτι διπλα απο καποιο τζακι,ζεστες κουβερτες για ομορφο υπνο,μαγαζια μικρα με βλεματα να συναντιουνται πιο ευκολα,μιας κ εχουνε να κανουνε μικρη αποσταση για να βρεθουνε..
Κι αυτη τη γυμνια του καλοκαιριου...δεν τη θελω.ολα στο φως δεν ταντεχω.
Θελω ενα χειμωνα γκριζο,μια θαλασσα σκουρα και ζεστα ρουχα να μαγκαλιασουν,να με ζεστανουν..να με κρυψουν..

Ζαμαν Φου..

2007-08-03T03:13:00.000-07:00

Τον βρηκα σε μια πλατεια,κοντα στο κεραμικο.καποια κοπελα τον ειχε μαζεψει απο την πετρου ραλλη.τον αφησε στη πλατεια και ητανε φιλικος με ολους τους θαμωνες που πινανε το καφεδοποτακι τους.Εκλεβε χαδια απο ολους μα σε κανεναν δεν χαριζοτανε για πολυ ωρα.Τον πηρα κι εγω μια αγκαλια..μια αγκαλια που ακομα κραταει.Ναι ,ο μικρος τετραποδος κολησε πανω μου κ επαψε να γυρευει χαδια περιστασιακα.Το ιδιο βραδυ,γυρισαμε μαζι σπιτι.Καναμε βολτα στο λυκαβητο,φαγαμε,κλαψαμε λιγακι το βραδυ μεχρι να κοιμηθουμε.Το ξυπνητηρι χτυπησε μια ωρα νωριτερα το επομενο πρωινο.Ο μικρος επρεπε να παει βολτα.Η αποσταση πια μεταξυ μας δεν ξεπερνουσε το μισο μετρο(ακομα τοσο ειναι).Το απογευμα επισκεψη στο γιατρο.Αψογη συμπεριφορα ο μικρος.Ο γιατρος ρωταει το ονομα."Ζαμαν φου"του λεω.ονοματεπωνυμο.Αυτο ητανε.μπηκε στη ζωη μου κ αλλαξε την καθημερινοτητα μου.Με παει κθε πρωι βολτα,στο λυκαβητο(χρονια ειχα να μυρισω πρωινες μυρωδιες της φυσης).Το βραδακυ παλι βολτες.ετοιμαζομαστε και να παμε διακοπες σε λιγες μερες.Απο σεπτεμβρη θα πρεπει να αλλαξω σπιτι,χρειαζεται μπαλκονι η αυλη.Το σπιτι που μενω τωρα το λατρευω.δεν ειναι περιεργο?δεν με νοιαζει καθολου που θα μετακομισω..ειμουνα κακοδιαθετη πριν τη γνωριμια μας και τωρα γελαω μαζι του κ σα να μου γελαει κ αυτος..
τιποτα πιο ομορφο απο το να μοιραζεσαι συναισθηματα,απο το να δινεις αγαπη κ στοργη.με κοιταει με ευγνωμοσυνη και αρχισα να τον κοιταω κ εγω με την ιδια ευγνωμοσυνη..
θα εχουμε ενα δυσκολο χειμωνα λογο προσαρμογης,αλλα και εναν ομορφο χειμωνα να γνωριστουμε κ να μοιραστουμε στιγμες...

Το παλτο..

2007-07-27T23:36:00.000-07:00

Σκεφτομαι να ραψω στη φοδρα του παλτου μου,το Μυστικο..
Τρομος!Δεν εχω παλτο!Πρεπει να παω στα μαγαζια να αγορασω ενα!Ενα παλτο οποσδηποτε!Κι υστερα,θα ραψω καλα στη φοδρα του το Μυστικο!Μετα θα παω στο μοναστηρακι κ θα πουλησω το παλτο.
Κι αν με ανακαλυψουν?Αν βρουν την αληθεια?
Θα καψω κ τα λεφτα απο την αγοροπωλησια του Μυστικου.
Μετα θα γυρισω σπιτι κ θα κοιμηθω ησυχη...
Βγαινοντας απο την πορτα για την εξορμηση της αγορας παλτου,τρομος σε μια σκεψη!
Ειναι κατακαλοκαιρο κ τα μαγαζια δεν πουλανε παλτα..

Το καδρακι..

2007-07-27T00:28:00.000-07:00

"Και το πιο μικρο χαμογελο δινει νοημα στη ζωη".
Τα ματια ειναι καρφωμενα στο μικρο καδρακι που κρεμεται στον τοιχο.Δωρο απο καποια ξενοιαστα παιδικα χρονια.Το διαβαζω και..χαμογελω.
Χαμογελαω τωρα που απο το γυαλι της τηλεορασης μου,χυνονται μεσα στο δωματιο μου,αιματα κ ακρωτηριασμενα πτωματα απο πολεμους ,που δεν μαθω ποτε γιατι γινονται.
Χαμογελαω τωρα που τα τανκς κυκλοφορουν και εισβαλουν πανω στους δισκους μου,που με κανονιες ριχνουν απο τους τοιχους τις αφισες των ανυπαρκτων ηρωων μου και το καδρακι.
Χαμογελαω καθως το δωματιο μου εχει γεμισει απο τους καπνους των μαχων και τις οσμες των δακρυγονων που απαθεις και απροσωποι ενστολοι ριχνουν κατα των γυμνων διαδηλωτων.Χαμογελαω.
Πηραν φωτια οι βιβλιοθηκες,λιωνουν τα βινιλια,καπνοι βγαινουν απο τα ματια του elvis και αιμα απο το στομα του σνουπη..
Χαμογελαω στον παπα που μου μιλαει για τα βασανηστηρια της κολασεως,στα δενδρα με τις καρφωμενες συριγγες,στο χαμενο φανταρο που αγνοειτε η τυχη του..
Χαμογελαω στους εφιαλτες που μου προσφερονται με ωραιο περιτυλιγμα,ατοκως,με δοσεις και δηθεν για το καλο μου.
Χαμογελαωστις αιωνιες αγαπες,στις αιωνιες φιλιες.Σαυτους που με ενα χαμογελο τους σκοτωνουν,γκρεμιζουν,πυροβολουν.
Χαμογελαω στα παιδια που πεθαινουν καθε μερα απο την πεινα..

Το καδρακι κοιτεται αψυχο στο πατωμα."και το πιο μικρο χαμογελο δινει νοημα στη ζωη'
Ποσες παγιδες κρυβει ενα χαμογελο αληθεια,ποσο ψευτικο μπορει να ειναι.Και ειναι τοσο ευκολο να "χαμογελας'

Το χαμογελο επιτυγχανεται οταν και οι δυο γωνιες του στοματος μας ανεβαινουν προς τα πανω στο ιδιο υψος..ειναι τοσο απλο...