με λογια δανεικα..

'Ακουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα 'Εχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη. Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο άλλο καλοκαίρι, Για ν' αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους, Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές 'Η για να πας καβάλα στο μαίστρο. Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο, Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου. (Ελυτης)


δεν εχω σκεψεις,δεν εχω φωνηεντα,συμφωνα,λεξεις...δεν θελω και να εχω..μια σιωπη κραυγη ισως..ενα χασιμο στο πουθενα...διαβαζω μονο...και κανω copy paste...
πως γινεται το copy paste στη ζωη μου??απο που να παρω και που να δωσω???..

Κατι-τιποτα..

Ζωή-Θάνατος. Παρουσία-Απουσία. Κάτι-Τίποτα. Το Κενό, το Μηδέν και η παρουσία του στη ζωή μας, η σχέση μας μ’ αυτό. Το σταδιακό ή αιφνίδιο πέρασμα από το Ον στο Μη-ον με «όχημα» τον Έρωτα, το Φόβο, τη Μνήμη και τη Νύχτα.
Αδειασα απο σκεψεις..αδειαζω απο συναισθηματα..φοβαμαι...δεν φοβαμαι γιατι δεν νιωθω.
να φυγω..δεν φευγω γιατι δεν εχω δυναμη,ειναι κι αυτο συναισθημα νομιζω..
τα χανω..δεν εχω και κατι να χασω...λουκετο..δεν εχω τι να κλειδωσω...

Κουρασμενος ανθρωπακος

Ενα τραγουδι εχει σφηνωσει σε καθε ρινιδα του μυαλου μου..Καθε του λεξη γινεται μοριο μου, σημερα.Αν ειχε μια φωτογραφια στη θεση των στοιχων,σιγουρα θα ηταν η φατσα μου..Να βρισω ποσο πια κ τι να πω?η λογικη μου το βαλε στα ποδια κι αυτη..η πραγματικοτητα,εδω,αμειλικτη να μου δειχνει το εγκλημα που θελω να κανω.Εναντια σε μενα,στη λογικη,στο μελλον μου,στο σωστο..σκατα.βαρεθηκα να υπολογιζω τα πρεπει κ τα σωστα.Ας μεινω στο τραγουδι...

Στίχοι: Λευτέρης ΠαπαδόπουλοςΜουσική: Γιώργος ΧατζηνάσιοςΠρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Είμαι φτωχός κουρασμένος σκυφτός ανθρωπάκος,
των ταπεινών και των άλλων πουλιών φιλαράκος.
Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,δίχως ταυτότητα πια
.Μία ζωή με κρατάν, με κουνάν μ’ ένα σπάγγο
.Λόγια, σχολειά, μέρα νύχτα δουλειά και στον πάγκο.
Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;Άστε με ήσυχο όλοι.
Θέλω να ζήσω ελεύθερος,δίχως ταυτότητα πια.
Όπου χαρά πρώτη-πρώτη σειρά κάποιος κλέφτης.
Κι όποιο κακό κάνει τ' αφεντικό, εγώ είμ' ο φταίχτης.
Για δε μ' αφήνετε ήσυχο;Άστε με ήσυχο όλοι.


Θέλω να ζήσω ελεύθερος,δίχως ταυτότητα πια.

Ιδανικος κι αναξιος εραστης..

Στίχοι: Νίκος ΚαββαδίαςΜουσική: Γιάννης Σπανός
θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστήςτων μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξθ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς,θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθείκαι λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώσε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρινές Ινδίες,θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.

γιατι αυτο ειμαι..γιατι το λεω κ δεν με πιστευεις..γιατι το δειχνω και δεν το βλεπεις..γιατι συμβαινει και το αρνησε...γιατι ειμαι εγω και δεν υπαρχω...γιατι εισαι εσυ και σε σκοτωνω..χωρις να το θελω,ετσι αναξια κ ιδανικα..

Sokratis Malamas - Prigkipesa

Σ'ενα ασημοχαρτο απο πακετο τσιγαρων..

Καθαριζα το πορτοφολι μου(καθε δυο χρονια το κανω)κ βρηκα ενα ασημοχαρτο απο τσιγαρα.Αυτη η μανια μου να μην πεταω τιποτα πια...

"Και δικαιωμα δεν εχω πια να σ αγαπω"
Ο Σωτηρης,το φεγγαρι απεναντι μου,εσυ του εχεις γυρισει τη πλατη..οπως και σε μενα.
Ναι το ξερω,δεν εχω δικαιωμα..το τραγουδι που αρεσει στον πατερα σου..κι εγω σαρεσω,το ξερω,οχι τοσο ομως που να τα κανεις ολα Λονδινο.Να δωσεις λεει μια και να τα τιναξεις ολα στον αερα.Καμικαζι με ενα μαυρο σακο στη πλατη.Κι εγω μαζι σου,μεσα στο σακο.
Της μιλας,την ακουμπας,σε ακουμπαει.Το βλεμα σου χανεται στο δικο της.Κι εγω σα τη Μαριτσα,σκυλακι στα ποδια σου.Να θελω να φυγω και να μενω..για να κλεβω τα ματια σου οταν κοιταζουν αλλου..
Σου παει το αμανικο μπουφαν...
Σου παει πολυ να εισαι αμανικη...
Στιγμες οπως τωρα εισαι ολοκληρη εκει κι εγω ολοκληρη μια πληγη.Στιγμες δεν εισαι πουθενα κι εγω ολοκληρη μια ελπιδα..Ουτοπια.
Θελω να μη σε ξαναδω και θελω να σε βλεπω οπως σε βλεπει ο ηλιος καθε πρωι.Δεν το αντεχω να μη σ εχω,το αντεχω φτανει να σε βλεπω.Να βλεπω το χερι σου οταν στο χαιδευει..τελειωνει το χαρτι..κατι θα ξερει.Τελειωνω κι εγω μαζι του...σημερα σαγαπω.."

Αυγουστος 2005

(καποιο βραδυ με αρκετο haig στο αιμα)


χαιρομαι που ειμαστε δυο καλοι φιλοι..τωρα πια..

Μεσα στο νυχτερινο βελουδο των παλιων αναστεναγμων..

Υπαρχει η αποψη πως κανενα πλασμα της γης δεν ειναι μοναχικοτερο απο τον ερωτευμενο.Πως η δικη του ερημια ειναι αδυσωπητη,τοσο σκληρη που ακομα κι απο τον εαυτο του προσπαθει να αποκρυψει.Οτι κι αν συμβει σεναν ερωτευμενο,λενε μερικοι,ειναι η ολοδικη του μοιρα,ολοδικη του ονειροφαντασια,δικη του,απολυτα δικη του ευθυνη.
Στο ζευγαρι λενε,ο ενας για τον αλλο δεν αποτελει παρα την αθωα,σχεδον τυχαια αφορμη.Κι αν το καθε τι λενε δεν ειναι παρα η αφορμη να παλεψεις με τον εαυτο σου,στον ερωτα ο εαυτος ορθωνεται γιγαντιαιος μια κ ο ερωτας ειναι η πιο εγωιστικη του ευκαιρια.
Το παθος και η παθολογια του κανουν τον πασχοντα τυφλα εγωπαθη οπως συμβαινει με καθε αρρωστο.
Ειναι ομως ακριβως ετσι??
Ειναι ο αλλος,ο αγαπημενος,ο ποθητος,παντελως ανευθηνος σαν πρωτογονος βασιλιας για τον πονο που προκαλει?Μονο"ας προσεχες"εχει εντελει να πει εκεινος που τραυματιζει προς εκεινον που τραυματιζεται και που αφηνει πισω του,γαζα ματωμενη απο τις μαχαιριες,τα χαστουκια και τους απατηλους ορκους του παθους,τοτε,εκει,μεσα στο νυχτερινο βελουδο των παλιων αναστεναγμων?
Δεν ειναι δυνατο οι σχεσεις ζωης που ισχυριζονται την αγαπη να οριζονται απο νομους ζουγκλας.Δεν επιτρεπεται να το πιστεψουμε αυτο ακομα κι αν στην πραγματικοτητα περιπου ετσι συμβαινει..

-'μισησε με,μισησε με"

-"σαγαπω ματια μου"