Ζαμαν Φου..

Τον βρηκα σε μια πλατεια,κοντα στο κεραμικο.καποια κοπελα τον ειχε μαζεψει απο την πετρου ραλλη.τον αφησε στη πλατεια και ητανε φιλικος με ολους τους θαμωνες που πινανε το καφεδοποτακι τους.Εκλεβε χαδια απο ολους μα σε κανεναν δεν χαριζοτανε για πολυ ωρα.Τον πηρα κι εγω μια αγκαλια..μια αγκαλια που ακομα κραταει.Ναι ,ο μικρος τετραποδος κολησε πανω μου κ επαψε να γυρευει χαδια περιστασιακα.Το ιδιο βραδυ,γυρισαμε μαζι σπιτι.Καναμε βολτα στο λυκαβητο,φαγαμε,κλαψαμε λιγακι το βραδυ μεχρι να κοιμηθουμε.Το ξυπνητηρι χτυπησε μια ωρα νωριτερα το επομενο πρωινο.Ο μικρος επρεπε να παει βολτα.Η αποσταση πια μεταξυ μας δεν ξεπερνουσε το μισο μετρο(ακομα τοσο ειναι).Το απογευμα επισκεψη στο γιατρο.Αψογη συμπεριφορα ο μικρος.Ο γιατρος ρωταει το ονομα."Ζαμαν φου"του λεω.ονοματεπωνυμο.Αυτο ητανε.μπηκε στη ζωη μου κ αλλαξε την καθημερινοτητα μου.Με παει κθε πρωι βολτα,στο λυκαβητο(χρονια ειχα να μυρισω πρωινες μυρωδιες της φυσης).Το βραδακυ παλι βολτες.ετοιμαζομαστε και να παμε διακοπες σε λιγες μερες.Απο σεπτεμβρη θα πρεπει να αλλαξω σπιτι,χρειαζεται μπαλκονι η αυλη.Το σπιτι που μενω τωρα το λατρευω.δεν ειναι περιεργο?δεν με νοιαζει καθολου που θα μετακομισω..ειμουνα κακοδιαθετη πριν τη γνωριμια μας και τωρα γελαω μαζι του κ σα να μου γελαει κ αυτος..
τιποτα πιο ομορφο απο το να μοιραζεσαι συναισθηματα,απο το να δινεις αγαπη κ στοργη.με κοιταει με ευγνωμοσυνη και αρχισα να τον κοιταω κ εγω με την ιδια ευγνωμοσυνη..
θα εχουμε ενα δυσκολο χειμωνα λογο προσαρμογης,αλλα και εναν ομορφο χειμωνα να γνωριστουμε κ να μοιραστουμε στιγμες...

Το παλτο..

Σκεφτομαι να ραψω στη φοδρα του παλτου μου,το Μυστικο..
Τρομος!Δεν εχω παλτο!Πρεπει να παω στα μαγαζια να αγορασω ενα!Ενα παλτο οποσδηποτε!Κι υστερα,θα ραψω καλα στη φοδρα του το Μυστικο!Μετα θα παω στο μοναστηρακι κ θα πουλησω το παλτο.
Κι αν με ανακαλυψουν?Αν βρουν την αληθεια?
Θα καψω κ τα λεφτα απο την αγοροπωλησια του Μυστικου.
Μετα θα γυρισω σπιτι κ θα κοιμηθω ησυχη...
Βγαινοντας απο την πορτα για την εξορμηση της αγορας παλτου,τρομος σε μια σκεψη!
Ειναι κατακαλοκαιρο κ τα μαγαζια δεν πουλανε παλτα..

Το καδρακι..

"Και το πιο μικρο χαμογελο δινει νοημα στη ζωη".
Τα ματια ειναι καρφωμενα στο μικρο καδρακι που κρεμεται στον τοιχο.Δωρο απο καποια ξενοιαστα παιδικα χρονια.Το διαβαζω και..χαμογελω.
Χαμογελαω τωρα που απο το γυαλι της τηλεορασης μου,χυνονται μεσα στο δωματιο μου,αιματα κ ακρωτηριασμενα πτωματα απο πολεμους ,που δεν μαθω ποτε γιατι γινονται.
Χαμογελαω τωρα που τα τανκς κυκλοφορουν και εισβαλουν πανω στους δισκους μου,που με κανονιες ριχνουν απο τους τοιχους τις αφισες των ανυπαρκτων ηρωων μου και το καδρακι.
Χαμογελαω καθως το δωματιο μου εχει γεμισει απο τους καπνους των μαχων και τις οσμες των δακρυγονων που απαθεις και απροσωποι ενστολοι ριχνουν κατα των γυμνων διαδηλωτων.Χαμογελαω.
Πηραν φωτια οι βιβλιοθηκες,λιωνουν τα βινιλια,καπνοι βγαινουν απο τα ματια του elvis και αιμα απο το στομα του σνουπη..
Χαμογελαω στον παπα που μου μιλαει για τα βασανηστηρια της κολασεως,στα δενδρα με τις καρφωμενες συριγγες,στο χαμενο φανταρο που αγνοειτε η τυχη του..
Χαμογελαω στους εφιαλτες που μου προσφερονται με ωραιο περιτυλιγμα,ατοκως,με δοσεις και δηθεν για το καλο μου.
Χαμογελαωστις αιωνιες αγαπες,στις αιωνιες φιλιες.Σαυτους που με ενα χαμογελο τους σκοτωνουν,γκρεμιζουν,πυροβολουν.
Χαμογελαω στα παιδια που πεθαινουν καθε μερα απο την πεινα..

Το καδρακι κοιτεται αψυχο στο πατωμα."και το πιο μικρο χαμογελο δινει νοημα στη ζωη'
Ποσες παγιδες κρυβει ενα χαμογελο αληθεια,ποσο ψευτικο μπορει να ειναι.Και ειναι τοσο ευκολο να "χαμογελας'

Το χαμογελο επιτυγχανεται οταν και οι δυο γωνιες του στοματος μας ανεβαινουν προς τα πανω στο ιδιο υψος..ειναι τοσο απλο...