Καθημερινό δρομολόγιο..

Έρχεσαι και φεύγεις κάθε μέρα. Σαν τα καθημερίνα δρομολόγα των λεωφωρείων.
Έχω ξεχάσει πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρα κάποιο λεωφορείο. Σίγουρα πάνε πολλά χρόνια. Και νά μαι τώρα πιστός επιβάτης να περιμένω την κάθε σου άφιξη.
Σαν να πρέπει τώρα με κάποιο τρόπο να αναπληρώσω όλα αυτά τα χρόνια της αποχής μου.
Τα πόδια μου έχουν κολήσει στη στάση,αρνούνται να ακούσουν τη φωνή μου που τα εκληπαρεί να φύγουν.
Μπαίνω κάθε μέρα σαν κλέφτης,παράνομα,χωρίς εισιτήριο και σε ακολουθώ πιστά σε όποια διαδρομή διαλέξεις εσύ....με την ελπίιδα να με κάνεις και πάλι συνοδηγό σου.
Μόνο να, είναι αυτη η σκέψη που έρχεται και κάνει τα πόδια μου να τρέμουν..φοβάμαι την μέρα που θα ορμήξω σαν καταδιωκόμενος απατεώνας στο πρώτο διερχόμενο ΙΧ και θα φύγω μαζί του, αφήνωντάς πίσω μου τη στάση της δική σου γραμμής.

Απαγορευτικό απόπλου..

Δεν ήθελε και πολύ να βγει σήμερα το βράδυ. "Έλα, έχει παρτυ το booze."
Πήγε, όλοι οι φίλοι και γνωστοί ήταν εκεί. Ωραία βραδυά. Έβαλε το φιλτράκι στο στόμα της, έστριψε το τσιγάρο και τότε πέρασε εκείνη, με θάρρος, με ύφος κατακτητή, πήρε το φιλτράκι απο τα χείλη της και τα άφησε εκεί, μόνα τους, κενά, σαν καρφί στον τοίχο χωρίς το κάδρο του.
Έμεινε για λίγο να την κοιτάζει που χάθηκε στον κόσμο και στη μουσική, και με το ίδιο θάρρος πήγε προς το μέρος της. Ζήτησε πίσω το υπόλοιπο από το παζλ του τσιγάρου της. Απλώχερα το πήρε, όπως απλώχερα πήρε και τη συνέχεια της βραδυά, και πολλά άλλα για τους επόμενους μήνες.
Κάθε μέρα μαζί με κάθε τσιγάρο, έφτιαχνέ και το δικό τους παζλ. Μέρα με τη μέρα μεγάλωνε και γινότανε πιό όμορφο. Ένας καινούριος κόσμος κάθε φορά απλωνότανε στα μάτια της.
Έκλεινε τις πόρτες και τα παράθυρόφυλα κάθε μέρα, από φόβο μήπως φυσίξη αέρας και διαλύσει το παιχνίδι τους, το δικό τους τώρα πιά παζλ.
Κυλούσαν οι μέρες και οι νύχτες, σταμάτησε να κλειδαμπαρώνει τα πορτοπαράθυρα..σαν να έπαψε να υπάρχει ο αέρας ως φυσικό φαινόμενο.
Φύσιξε βοριάς, αμείλικτος, με τόσα μποφόρ που βγήκε απαγορευτικό στο λιμάνι της.
Τα κομάτια του πάζλ, σκόρπισαν τριγύρω, οι εικόνες που με τόσο φροντίδα είχε φτιάξει χάθηκαν στην δίνη του ανέμου.
Έμεινε εκεί, όπως την πρώτη μέρα, να κοιτάζει το χάσιμο. Σαν καρφί στο τοίχο χωρίς το κάδρο του..Μόνο που τώρα δεν μπορούσε να παει κοντά της...είχε απαγορευτικό απόπλου.

Ποιό είσαι ΡΕ φίλε??

Κυριακή στο σπίτι. Μετά από πολλές συνεχόμενες μέρες χωρίς ρεπό, επιτέλους σπίτι.
Το κορίτσι μου να φτιάχνει σπανακόπιτα (ναι κάνει και τέτοια κατορθώματα), εφημερίδες κυριακάτικες στον καναπέ, ο γατούλης να βολτάρει κι όλα όπως πρέπει να είναι για να γίνει μια κυριακή γιορτινή.
Δύσκολες μέρες, μέρες αποφάσεων με το αγχος και την απορία ποιά είναι η σωστή απόφαση. Ποιός όμως μπορεί να πει με σιγουριά τι είναι το σωστό? Και ποιός είναι αυτός που θα κρίνει το δικό μου σωστό?
Οι μέρες που πέρασαν και περνάνε, μέρες κριτικής απο φίλους, συναίτερους και αγαπημένους..Κάποια στιγμή το άφησα να συμβει..τους άφησα να κριτικάρουν και να μιλάνε για το δικό μου σωστό..Ευτιχώς συνήλθα γρήγορα..Και ποιός είσαι εσύ ΡΕ αγαπημέμε φίλε, η ότι άλλο είσαι που θα με κρίνεις? κοίτα τον καθρεφτη σου για μιά στιγμή, γύρνα στις παλιές σου σελίδες για ένα λεπτό και μέτα κάτσε στη γωνιά σου και λούφαξε.
Είμαι εδώ για οποιαδήποτε κουβενούλα και ανάληση αλλά λείπω σε οποιαδήποτε κριτική.Όταν τη χρειστώ να είστε σίγουρη ότι ξέρω που θα την βρω. Έχω και μαμά κ μπαμπά..ακόμα.
Τέλος καλοκαιριού και πάλι εδώ..πιο συχνά τώρα πιά..καλός σας βρήκα και πάλι.

Μου λείπεις..

Αφόρητη ζέστη.. Η Αθήνα έγινε σαν τη φου φου του καστανά..
Αφόρητη η έλειψή σου.. Η μοναξιά μου έχει χτυπήση κόκκινο.Δεν ξέρω τι με ενοχλεί πιότερο,το μυαλό μου λιώνει,αρνείται κάθε σκέψη.
Το μισώ το καλοκαίρι,από παιδί το μισούσα..τώρα έχω άλλον ένα λόγο να το μισώ..λείπεις κ εγώ εδώ..κάστανο στη φου φου του καστανα δίχως να είναι χειμώνας γαμότο..

Περί ονόματος και ναυαγίων..

Καλησπέρα σε όλους,φαν μη φαν φανφάρες ή ότι άλλο είναι ή δηλώνει ο καθένας ότι είναι.

Θα ήθελα να ενημερώσω ότι το blog μου δεν είναι η εργασία μου,δηλαδή δεν πληρώνομαι για να γράφω.Αυτό σημαίνει ότι γράφω όποτε μου κάνει κέφι σε αντίθεση με τη δουλειά μου που πρέπει να πηγαίνω κάθε πρωί. Τώρα τα κέφια μου δεν συνηθίζω να τα χρονοτοποθετώ, Γράφω όποτε μου γουστάρει άσχετα αν αυτό το όποτε είναι ακόμα και μετά απο 15 μήνες.

Επίσης θα ήθελα να τονίσω ότι το όνομα του blog είναι μια καθαρά προσωπική επιλογή.Ναι είναι ίδιο με το ναυάγιο στη Ζάκυνθο, με το άσμα το bar το ναυάγιο και πολλά άλλα ενδεχομένος ναυαγό-ονόματα.Τι να κάνουμε τώρα λοιπόν?ο καθένας πορεύεται με αυτό που έχει.Αυτά σχετικά με κάποιες επίμονες παρατηρήσεις που μου κάνετε για να αλλάξω το όνομα του blog.Σκέφτηκα να αλλάξω και το Κατερίνα μιας και υπάρχουν τόσες πολλές που απαντάνε σε αυτό το όνομα αλλά βαρέθηκα να το κάνω.Πάντως σας ευχαριστώ για την προσπάθεια αλλά δεν θα μπορέσω να σας καλύψω.Εύχομαι φυσικά να ανεβαίνει κι άλλο το αναγνωστικό σας κοινό.Όποιος μας θέλει μας βρίσκει πάντως,μην σας ανησυχεί αυτό.

Maya τα είπες όλα για εμένα πριν προλάβω να απαντήσω και όπως πάντα με κάλυψες. Σ ευχαριστώ φίλη μου.

Εδώ γύρω είμαι και μιας και με επαναφέρετε(έστω και με αυτόν τον τρόπο) θα είμαι και πιο συχνά γιατί μου έλειψαν οι αγαπημένοι μου..

Υγ1.Η ανωνυμία βοηθάει σε κάτι?(απορία)

Υγ2.το βαυκαλίζονται τι σημαίνει?(απορία πάλι)

Υγ3,Το blog μου το ψάχνεται κάπου στα λογοτεχνικά?(όλο απορίες με γεμίσατε)αν ναι κακώς!

Η δυναμη του απλου..

Ηρεμη..ετσι νομιζω..δεν ειμαι κ σιγουρη αλλα δεν ασχολουμε ιδιαιτερα με τα σιγουρα πια.
απολογισμος φιλων?απολογισμος ερωτων?ουτε με αυτα ασχολουμε πια..
ολα ερχονται μονα τους τελικα,οταν πρεπει,στο χρονο τους..
καποτε λεγαμε οτι ειναι να μεινει θα μεινει κ το ξεστομιζαμε σαν μια αμπελοφιλοσοφια.
Τωρα που βλεπω να μενουν κ να φευγουν πραγματα κ ανθρωποι,τωρα καταλαβαινω τη δυναμη των αμπελοσοφιων.
Σημερα ξυπνησα με τα λογια του Φιλου μου απο τη Ροδο στο μυαλο μου"γιατι δε γραφεις πια?μου λειπεις".
κι ετσι σημερα ειπα να γραψω για σενα Γιωργο.Να γραψω για τους λιγους που γρατσουνανε τη σκεψη μου συχνα αλλα δεν το ξερουν.
Αφαιρετικη σκεψη τωρα πια,αφαιρετικη ζωη,αφαιρετικη επιλογη..
Αξιες τοσο διαφορετικες απο τη μαζα..ψυχη και μυαλο τοσο μακρυα απο τους υποτιθεμενους κοντινους μου.Απλος ανθρωπος..αυτο νιωθω και ειμαι καλα με αυτο..ολα δυσκολα τα πρακτικα αλλα τοσο καλα τα συναισθηματικα,αυτα της ψυχης..σκεφτομαι δυο τρια προσωπα που εμειναν και χαμογελαω..γιατι ετσι ειναι..οτι ειναι να μεινει θα μεινει..για τα αλλα δεν ξερω να σας πω,ενας απλος ανθρωπος ειμαι μη μου βαζεται δυσκολα..
καλος σας βρηκα παλι..

...στον Γιωργο,τοσο μακρυα κ τοσο κοντα μου..

Διαγραφη μαρκαρισμενων?

Μενου...κλικ
Μηνυματα...κλικ
Εισερχομενα...κλικ
Προσθετα...κλικ
Μαρκαρισμα πολλων...κλικ
κλικ..κλικ..κλικ..κλικ..κλικ
Διαγραφη μαρκαρισμενων μηνυματων?
Ναι.
Τα μηνυματα διαγραφηκαν.
Η ιδια διαδικασια με τις φωτογραφιες κ οτι αλλο.

Απορια..Πως γινετε το μαρκαρισμα πολλων εισερχομενων στην ψυχη μας?και πως η διαγραφη τους?