Κορώνα-Γράμματα..

Ώρες ατέλειωτες..ακίνητες.
Νύχτες υγρές,βουτηγμένες στο ποτό και στην αλμύρα των ματιών.
Φλέβες τεντωμένα σχοινία,που αντέχουν.
Απορίες μετέωρες στο βήμα κάποιον..
Χρώμα πράσινο,χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια.
Ψηλαφίζω τα σημεία να καταλάβω τι λένε,μαθαίνω τη γλώσσα των τυφλων.
Όψεις δύο,νόμισμα που κύλισε.Διαλέγω τη κορώνα κι ας ξέρω ότι θα χάσω,ποτέ δεν μάρεσε η λογική των αριθμών.
Σκάψε με τώρα που αντέχω..ακόμα.
Στάση πτωτική,κατακόρυφη..
Μετάνιωσες??..ποτέ!

Διαδικασία ολοκλήρωσης,ετοιμότητας,για να σκαφτώ και πάλι..

Η φωτιά στο αίμα..

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρη η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Πάλι θα στη δώσω..

...Κι αν σου λέω πως όλα έχουν τελειώσει,πάλι θα στη δώσω τη καρδιά..
δεν είναι ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς..είναι που δεν θέλω να κάνω αλλιώς.

Τελευταία ευκαιρία?

Πόσες πιά ευκαιρίες?πόσα ελαφρυντικά να δώσω πιά?
Ανάσταση κι εγώ ελπίζω σε μιά τελευταία ευκαιρία γιά σένα γιά μένα...γιά μας..
Ανάσταση και περιμένω να τη δω..χάθηκα στο συναίσθημα πάλι..με ψάχνω..πάλι..

Λέξεις,αυτά τα ξένα σώματα..

"Σ'αγαπώ κι αγαπώντας σε,σε περιέχω.
Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα.
Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω.
Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να την δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη,το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη..
Το τίποτα και το όλα αρχίζω να τα κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος
που δίχως την μιαν όψη είναι κίβδηλο.

Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση,η αγάπη είναι άνευ όρων,
δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν,η αγάπη είναι έξοδος
γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει.

Οι λέξεις είναι φυλακή,κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο
που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται.
Οι λέξεις ταρυχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία.
Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας?"

Μάρω Βαμβουνάκη"σ'αγαπώ κ αγαπώντας σε,σε περιέχω"

Μια κτητική αντωνυμία..

Προσπαθούσα να καταλάβω τι έγινε μετά από το Σαββατο που είπες τελειώσαμε..Τι έγινε και από την Κυριακή, είμασταν πιο μαζί από ποτέ.
Μου είπες ότι τώρα πια χαλαρωσες.
Πάντα μου άρεσε να σε βλέπω χαλαρή.
Για άλλη μια φορά λοιπόν..σε ακολούθησα.
Έσβησα τη λέξη σχέση από ανάμεσά μας.
Μαζί σου λοιπόν..χωρίς σχέση.
Μωρό μου (γιατί επιμένω να σε λέω έτσι), ξέχασες να μου πεις κάτι εκτός από οτι χαλάρωσες. Ότι δεν σου αρέσουν οι κτητικές αντωνυμίες.
Δεν ήμουν πια η Κατερίνα ΣΟΥ. Ήμουν απλά μια Κατερίνα..

Είναι που είμαι εγώ..

Είναι οι ώρες που κοιμάσαι δίπλα μου,οι ώρες που ξυπνάς δίπλα μου॥
Είναι η γκρίνια σου όταν σε πονάνε τα σιδεράκια το βράδυ, η γκρίνια σου όταν δεν σαρέσει ο τρόπος μου॥
Είναι το παράπονό σου όταν τα θέλεις όλα, το παράπονό σου όταν βρέχει κ δεν σαρέσει॥
Είναι το πάθος που μαγειρεύεις, το πάθος που κάνεις έρωτα॥
Είναι η παιδικότητα σου όταν κυνηγάς τον Ντένις, η παιδικότητά σου όταν φλερτάρεις॥
Είναι ο τρόπος που έρχεσαι, ο τρόπος που κάθε φορά φεύγεις॥
Είναι το τσουλούφι από τα μαλλιά σου στο μετωπό σου,τα σημάδια στο προσωπό σου που δεν σαρέσουν και λατρεύω॥
Είναι που είσαι εσύ, εσύ που έδωσες νόημα στα ανόητα μου॥
Είναι που είμαι εγώ, εγώ που σαγαπώ τόσο ανόητα..