..δεν ακούς που ρονρονίζω.

"Σε θέλω" από την "πορνογραφία" του Μάνου χατζιδάκι(1982)

Σε μια ατέλειωτη παρτίδα σε κερδίζω και σε χάνω
και ποντάρω τη ζωή μου στην αγάπη σου απάνω
Ερωτόκριτος θα γίνω και το δράκο θα ξεκάνω
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

Δεν ακούς που ρονρονίζω σαν ερωτευμένος γάτος
σαν της Βίβλου το καμίνι και σαν φλεγομένη βάτος
με τραγούδια σκάβω τούνελ τρεις χιλιάδες μέτρα βάθος
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

Ξανά είχα αγαπήσει κι αρρώστησα καιρό
μα τούτο είναι φρενίτιδα και πάθος φοβερό.

Με βελόνες πυρωμένες τατουάζ θε να χτυπήσω
μια καρδιά και μ' αλυσίδες κι άγκυρες θα τη στολίσω
και τα μπράτσα με ξυράφι πόντο-πόντο θα μετρήσω
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω.

Πάρε κρητικό μαχαίρι κι έλα κόψε το λαιμό μου
και το αίμα σε μαντήλι μάζεψέ το το δικό μου
και στον κόσμο, αν σε ρωτήσει, πες πως το 'κανες μωρό μου
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω.

Αγάπη..

Μάνος Χατζιδάκις - Το Νησί


Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους...

'Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα
τα συναισθήματα.
Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, ζούσαν και η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη......
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την
τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη άρχισε να ζητάει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει:
-'Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;'
-'Όχι, δεν μπορώ' απάντησε ο Πλούτος. 'Έχω ασήμι και χρυσάφι στο
σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα'.
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
-'Σε παρακαλώ, βοήθησέ με' είπε η Αγάπη.
-'Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου' της απάντησε η Αλαζονεία.

H Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από
αυτή βοήθεια.
-'Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου'.
-'Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου' είπε η
Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
-'Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!'
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε,
ρώτησε τη Γνώση:
-'Γνώση, ποιος με βοήθησε';
-'Ο Χρόνος' της απάντησε η Γνώση.
-'Ο Χρόνος;' ρώτησε η Αγάπη. 'Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;'
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
'Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η
Αγάπη'.

Μάνος Χατζιδάκις - 'Το Νησί'

ε ναι λοιπόν,τα ήπια σήμερα..

πήρα στο ταξί κάποτε μιά πελάτισα..δασκάλα φλάουτου..τη ρώταγα να μάθω.
την άλλη μέρα κ γιά δυό εβδομάδες έψαχνα γιά φλάουτο..βρήκα ένα καλό.650 ευρώ.τα άξιζες όλα.δεν πρόλαβα να το αγοράσω..θα σε φέρνανε άραγε οι νότες πιό κοντά?
γράφω ασυναρτησίες 'εχω κάνει κ παρέα με πολύ ποτό σήμερα.όταν σε γνώρισα δεν έπινα με μεθούσες εσύ..
κι αυτή η τσάντα που είπες ότι με περιμένει,γιατί δε μου τηλεφωνείς..όλα μου τα όνειρα σε μια τσάντα τι ειρωνεία.
το κορμί σου ένα δέντρο δίχως ίσκιω,ένα αίνιγμα που μου φωνάζει λύστω.ωραίος στίχος..
θα ξεχάσω να θυμάμαι κι είναι κρίμα κι άδικο,γαμότο.
σου είχα πει δε μαρέσουν τα σημάδια..γιατί με άκουσες κ τώρα δεν έχω κάτι να θυμάμαι..κι αυτό το κινητό σου δε θυμάμαι τίποτα άλλο απο τηλέφωνα τι κι αν το έσβησα υπάρχει στη μνήμη μου γαμότο..
κι αυτος ο χρόνος που τα γιατρεύει όλα που στα τσακίδια είναι?????

Κορώνα-Γράμματα..

Ώρες ατέλειωτες..ακίνητες.
Νύχτες υγρές,βουτηγμένες στο ποτό και στην αλμύρα των ματιών.
Φλέβες τεντωμένα σχοινία,που αντέχουν.
Απορίες μετέωρες στο βήμα κάποιον..
Χρώμα πράσινο,χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια.
Ψηλαφίζω τα σημεία να καταλάβω τι λένε,μαθαίνω τη γλώσσα των τυφλων.
Όψεις δύο,νόμισμα που κύλισε.Διαλέγω τη κορώνα κι ας ξέρω ότι θα χάσω,ποτέ δεν μάρεσε η λογική των αριθμών.
Σκάψε με τώρα που αντέχω..ακόμα.
Στάση πτωτική,κατακόρυφη..
Μετάνιωσες??..ποτέ!

Διαδικασία ολοκλήρωσης,ετοιμότητας,για να σκαφτώ και πάλι..

Η φωτιά στο αίμα..

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα ‘χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρη η τρέλα
αν είχε σώμα θα ‘ ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πώς γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ‘χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λένε οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ‘τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ‘ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ‘ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε σ’το πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν ‘ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ‘χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν το τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να ‘ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
Ζω μονάχα εν λευκώ

Πάλι θα στη δώσω..

...Κι αν σου λέω πως όλα έχουν τελειώσει,πάλι θα στη δώσω τη καρδιά..
δεν είναι ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς..είναι που δεν θέλω να κάνω αλλιώς.

Τελευταία ευκαιρία?

Πόσες πιά ευκαιρίες?πόσα ελαφρυντικά να δώσω πιά?
Ανάσταση κι εγώ ελπίζω σε μιά τελευταία ευκαιρία γιά σένα γιά μένα...γιά μας..
Ανάσταση και περιμένω να τη δω..χάθηκα στο συναίσθημα πάλι..με ψάχνω..πάλι..