Διαγραφη μαρκαρισμενων?

Μενου...κλικ
Μηνυματα...κλικ
Εισερχομενα...κλικ
Προσθετα...κλικ
Μαρκαρισμα πολλων...κλικ
κλικ..κλικ..κλικ..κλικ..κλικ
Διαγραφη μαρκαρισμενων μηνυματων?
Ναι.
Τα μηνυματα διαγραφηκαν.
Η ιδια διαδικασια με τις φωτογραφιες κ οτι αλλο.

Απορια..Πως γινετε το μαρκαρισμα πολλων εισερχομενων στην ψυχη μας?και πως η διαγραφη τους?

Σαν μια Ferrari στην εθνικη οδο..

Πεμπτη πρωι,λεωφορος κηφισιας..στο ραδιοφωνο τριτο προγραμμα.οχι δεν ειμαι γνωστης ουτε φαν της κλασικης μουσικης..απλα στιγμες με χαλαρωνει,με κανει να νιωθω πιο..γεματη απο συναισθηματα(εχουν βαθμο μετρησης αραγε?σε ουγκιες?ποιος ξερει κ ποιος νοιαζεται).
Μια κυρια ψαχνει ταξι,σηκωνει το χερι,μου χαμογελαει αλλα δεν σταματαω..αργοτερα.Το μονο καλο ισως του επαγγελματος(taxidriver)ειναι οτι μπορεις να πεις"αργοτερα".Βεβαια αυτο το αργοτερα στο τελος του μηνα που το ταμειον ειναι μειον το μετανοιωνεις, οπως και τοσα αλλα στο τελος τους κανοντας ταμειο.
Ενα φιατακι παλευει να αποδειξει οτι ειναι φεραρι.Κοκκινο της φωτιας,ζαντες αλουμινιου,εξατμιση που προοριζοταν για μικρο πυραυλο της Νασα αλλα κατεληξε στο εργοστασιο της φιατ.
Δυστιχως για τον οδηγο οι δυνατοτητες του αυτοκινητου του σταματουν εκει..στο φαινεστε.Οσα εξτρα και να του βαλει πανω απο 140 δεν θα παει..κι αν βρεθει τολμηρος ο νεος θα τον προδωσει στην επομενη στροφη.

Αυτες τις μερες,ανακαλυπτω ανθρωπινες δυνατοτητες.
Ολοι εχουν καποιο οριο,μεχρι εκει.τι κι αν θες να σηκωσεις τον Ολυμπο καημενε μου φιλε,αφου δεν μπορεις.και δεν πας ουτε καν γυμναστηριο για να μπορεσεις καποτε..
Τι κι αν μιλας για αγαπη,καημενε/η μου εραστη?αφου δεν ειναι μια λεξη που απλα την λες και υπαρχει.για να γεννηθει χρειαζεται να εχεις δυνατοτητες να την κυοφορησεις.κι εσυ..
Αλλα φταιω κι εγω,φανατικη στο ανθρωπινο ειδος,να πιστευω οτι κι αν λες,να ελπιζω οτι δεν θα σε προδωσουν τα λογια σου στην επομενη στροφη..
Ο ανθρωπος ειναι απο τη φυση του λενε εγωιστης,τελικα μπορει κ να εχουν δικιο.αισθανομαι σαν μια φεραρι που βγηκε στην εθνικη οδο αθηνων-πατρων..ο δρομος δεν εχει δυνατοτητες,θα με προδωσει.το μονο που μου μενει να κανω, ειναι να συμπεριφερθω κι εγω σαν φιατακι..να προσαρμοστω στις δικες σας δυνατοτητες..γιατι δεν θελω να προδωθω στη στροφη και να φταιει η δικη σας αδυναμια..

Με λογια δανεικα..

Προσπαθω να επιστρεψω στο"σπιτι μου"..εδω δηλαδη.Προσπαθω?δεν ξερω μπορει κ οχι.
Βλεπω καποιους αγαπημενους να με αναζητουν στη γειτονια μου και γλυκαινει το μεσα μου.Ισως γιαυτο να θελω κ να επιστρεψω..
...Θα περπατησω σιγα κ με δανεικα λογια..καλησπερες.



"…Όλα μας τα βάσανα απ’ την αλαζονεία μας είναι.Χωρίς να το θες, άθελά σου, μου κέντριζες την αλαζονεία μου και με φούντωνες. Είναι του έρωτα κι αυτό. Η αλαζονεία είναι ο κύκλος της κόλασης. Καταβροχθίζει τον εαυτό της και αυξάνει. Στεφάνι φλόγινο, καλτσοδέτα που σφίγγει και σφίγγει το λαιμό.Ο έρωτας έχυνε πετρέλαιο στη φωτιά μου, πυράκτωνε τον εγωισμό μου και πέταγε δράκοντες που κατασπάραζαν τις σάρκες τους.Να ξεχάσω λοιπόν το εγώ μου για να λυτρωθώ. Το ξέρω.Πώς το ξεχνάς όμως το εγώ σου όταν κρυώνεις, όταν λιμοκτονείς, όταν διψάς, όταν έχεις φαγούρα, όταν έχεις πονόδοντο; Πόση άγρια άσκηση χρειάζεται και που σε βγάζει;Κι εσύ άθελά σου με κατέστρεφες.Άθελά σου!Μαρτυρικότερο εμπόδιο απ’ αυτό το «άθελά σου» δε βρίσκεται. Ανέλπιδη περίπτωση, αμετακίνητη, βουνό. Έστεκε εκεί και με πλάκωνε, με παρέλυε. Σε προτιμούσα δόλια παρά έτσι. Αν καταλάβαινες τι μου έκανες, ακόμη κι επίτηδες να το έκανες, κάτι θα μπορούσε να γίνει. Να συζητήσουμε, να τσακωθούμε, να σκοτωθούμε. Θα τα βρίσκαμε ίσως. Χίλιες φορές προτιμώ τον έξυπνο κακό παρά τον χαζό καλό… "

Μάρω Βαμβουνάκη

Θεσσαλονικη...μια στιγμη.

Ομορφη πολη,ερωτικη..σου δινετε. Δυσκολα φευγεις..ακομα πιο δυσκολα μενεις.
Cafe Γαζια..πανω απο το γωνιακο τραπεζακι που γραφω,ηχοι απο τζαζ μουσικη,παλευουν να καλυψουν τη φωνη μιας νευρικης κοπελας.Μιλαει εντονα και δυνατα στη φιλη της...
Πηρα ενα στιλο απο το μαυρο ποτηρι σου διπλα στο pc σου..με αυτο σου γραφω τωρα..σου γραφω??
Οι ρυθμοι εδω ειναι αλλιωτικοι,διαφορετικοι,χαλαροι.Ισως παλι οχι,να ειναι επινοηση του μυαλου μου στη μεγαλη μου αναγκη να χαλαρωσω εγω..ποιος ξερει..και ποιος νοιαζετε..
Η νευρικη κοπελα προσπαθει να πεισει τη φιλη της να παρει μια νεα πιστωτικη καρτα..πλαστικο χρημα..πλαστικες φιλιες.Μεχρι να τελειωσω τον καφε,ειναι και εσπρεσο θα τελειωσει γρηγορα,σιγουρα θα την εχει πεισει.Απελπισια στο βλεμα της υποψηφιας πελατισας,να,εβγαλε και μολυβι να κανει τους υπολογισμους..τοσα εδω,τοσα εκει,επιτοκια κερδη..

Απολογισμος ζωης..χασουρα..κερδος..δεν βγαινει το τεφτερι,κατι λειπει..ισως δεν ειναι η καταληλη στιγμη για ταμειο.

Καποια φιλη πηγε στην Αμερικη να βρει τη δικη της καταληλη στιγμη.Ο θανατος της μανας της την εφερε πισω με ενα προωρο εισιτηριο επιστροφης.Θα ξαναφυγει λεει,πρεπει να βρει τη στιγμη..

Μετα απο πολλα χρονια επιστροφη στο πανεπιστημιο για καποια αλλη.Ετσι ξαφνικα,χωρις τιποτα να δειχνει κατι τετοιο μεχρι τωρα.

Τελικα η στιγμη ειναι αυτη που ερχεται και μας βρισκει,εμεις απλα πρεπει να ειμαστε εκει..
Που να ειμαι?που πρεπει να σταθω αραγε?Αλλαζω δρομους και γωνιες συνεχεια..διαδρομες και στασεις..μαλλον φταιει η φυση μου..τσιγγανα καρδια με λεει ενας φιλος..ισως και ναχει δικιο...αστεγη θα ελεγα εγω..ποιος θελει να ειναι αστεγος ομως..ερχεται και χειμωνας..

Ολα ειναι δρομος...

Και τα δυσκολα ομορφα ειναι..

Ενας μικρος πολεμος εχει ξεσπασει μεσα μου.
Στο ενα στρατοπεδο το θελω μου.Απεναντι στο αλλο στρατοπεδο το μπορω μου.
Να δωσω τα περισσοτερα οπλα στο μπορω μου για να αντεξει.
Να αντεξει μεχρι...

Ολα υπεροχα,οπως πρεπει να ειναι.Το μεσα με το εξω μου σε τελειο συγχρονισμο.
Αρμονια συναισθηματων.Ολες οι αισθησεις στην κορυφωση τους..
Λενε οτι η εμπνευση ερχεται πιο ευκολα στα δυσκολα..Ετσι ειναι..ειμαι εδω κ γραφω αλλα δεν εχω εμπνευση..ειναι τοσο εντονα αυτα που γινονται μεσα μου,που δεν βρισκω τον τροπο να τα ντυσω με λεξεις.

Μερες τωρα σκεφτομαι να κανω διαγραφη στο blog μου.

Και τα δυσκολα ομορφα ειναι..αρκει να τα αντεχεις...
Μενω στα ομορφα..οταν δυο ματια γινονται ο κοσμος ολος δεν εχει σημασια τιποτα αλλο...ελπιζεις..

Μετραω τις σιωπες μου τα βραδυα που ειμαι μονη μου...μονη σαν παρουσια τωρα πια.
Κανω ονειρα για το αυριο..καμια φορα ξεχνιεμαι κ κανω κ για το μεθαυριο,και για την αλλη βδομαδα...οταν νυχτωνει αρκετα ονειρευομαι και για το πολυ μετα..
ενα βημα τη καθε φορα..ειναι κι αυτος ο αλλος μου εαυτος που βιαζεται γμτ..θελει να τρεξει κ κανει δρασκελιες καμια φορα.

Μπερδεμενα ολα μεσα μου...και τοσο ξεκαθαρα παλι..
Παντα ξερουμε..παντα..αρκει να θελουμε να δουμε..
Θελω να μπορω να αντεξω..να ειμαι εδω για το πολυ μακρινο ονειρο..αυτο που κανω αργα τη νυχτα..

Και τα δυσκολα ομορφα ειναι...δως μου τη δυναμη να τα αντεξω..

Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός...

ΝΑ ΜΑΓΑΠΑΣ...


Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνια
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί...

Ελα..παμε..

...Να παμε βολτα..ναι..σημερα.
Σημερα που νιωθω τον ηλιο πανω μου σα χαδι τρυφερο.
Σημερα που ειδα να τσακωνονται το πρωι στο τρενο κ δεν εψαξα το ποιος εχει δικιο,να τον υπερασπιστω η να θυμωσω με το αδικο.
Σημερα που ειναι μια νεα μερα και θελω να ελπιζω..Ελπιζω παλι..ναι.
Σημερα που εκλεψα τους κηπους στο δρομο κ εδωσα τα ανθη τους σε μια γιαγια που περναγε..τι καλημερα ηταν αυτη που μου εδωσε??απιστευτη!
Σημερα που ανοιξα ολες τις γριλιες απο το παραθυρο στο γραφειο κ ενα φως σαν καταραχτης ξεχυθηκε στο κλουβακι μου.
Να παμα βολτα..εγω εδω,εσυ εκει..αλλα μαζι.
'Γνωρισα'χτες μια Μεγαλη Ψυχη στα μπλογκ που σεργιανουσα.
Πηρα ανασα μεγαλη..δυναμη περισσια..θαρρος να συνεχισω..οτι.
Κι αυτος ο κοσμος,ο δικος μου,που τον ειχα ξεχασει στο μπαουλο της ψυχης μου..σημερα ειναι εδω,μου λεει καλημερα κ χαμογελαω.
Ελα να παμε να παιξουμε..οπως τοτε..παιδια ανεμελα..στους χωματενιους δρομους..
Ελα..κι ας ματωσουν τα γονατα μας..Αξιζει σου λεω..